Xαίρετε.
*****
Εγώ φεύγω,
παίρνοντας μαζί μου
τα οράματα της Παιδείας.
Και έχω την ευτυχία να δω
με τα ίδια μου τα μάτια
αυτόν που θα πάρει τη θέση μου
κουβαλώντας στις αποσκευές του
τα δικά του όνειρα.
Εσείς όμως,
αν δε μπορείτε να κοιτάξετε μακριά,
τουλάχιστον ονειρευτείτε.
Π. Ψυχικό, 28-5-1997
Για την Ελένη,
των τριάκοντα Μαΐων
και της μιάς Άνοιξης.
Με αγάπη.
Παναγιώτης Φ. Δαλαμάγκας
7.7.07
ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ, Τρίπολη, 23 Μαρτίου 1993.
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Ν. ΑΡΚΑΔΙΑΣ
ΘΕΜΑ: Επέκεινα της ερμηνείας
Τη διδασκαλία (οποιαδήποτε διδασκαλία) μπορούμε να τη δούμε σαν κείμενο, και να την αναλύσουμε στα τέσσερα στα τέσσερα στάδια μια φιλολογικής ανάλυσης: Ανάγνωση κειμένου, μετάφραση, σχολιασμό και ερμηνεία. Η αξιολόγηση μιας διδασκαλίας είναι ένα στάδιο προωθημένο (επέκεινα της ερμηνείας).
Αυτός που μου έθεσε το πρόβλημα αξιολόγησης της φράσεως (συντάγματος) «όλα τα φυτά παρόντα», έμεινε στο στάδιο της μετάφρασης «όλα τα παιδιά παρόντα» κακά μεταφρασμένα από σύνθεση δύο βαθύτερων δομών.
Οι μαθητές είναι φυτά.
Οι μαθητές είναι παρόντες.
Το κείμενο όμως είναι καθαρά επικοινωνιακό και μπορεί να ερμηνευτεί σαν απόκλιση από τη «νόρμα» της γλώσσας. (γλώσσα τάξης) με δύο άξονες:
Την Καθηγήτρια και
Τους Μαθητές.
Το συνοδευτικό κείμενο, με την ποιητική χρήση της γλώσσας, ερμηνεύει και αξιολογεί τη φράση με άξονα κατεύθυνσης την Καθηγήτρια. Και μεταθέτει (σκόπιμα) την αξιολόγηση στον αξιολογητή (Βλητοκάνθαρο). Και γενικεύει (στην Αρκαδία. . ).
Και το συμπερασματικό ερώτημα: Πόσο δύσκολη ή δυνατή είναι η αξιολόγηση μιας διδασκαλίας από «Επιθεωρητές» ή «Νεοεπιθεωρητές»;
Με εκτίμηση
Παναγιώτης Φ. Δαλαμάγκας
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: ΥΠΕΠΘ, Διεύθυνση Σπουδών Δ. Ε.
Π.Ι. (Μεσογείων 396, ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ).
ΟΛΜΕ(Ερμού-Κορνάρου 2): Αιρετούς Σ. :
Γραφείο Σχολικών Συμβούλων:…………………………………………
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Ν. ΑΡΚΑΔΙΑΣ
ΘΕΜΑ: Επέκεινα της ερμηνείας
Τη διδασκαλία (οποιαδήποτε διδασκαλία) μπορούμε να τη δούμε σαν κείμενο, και να την αναλύσουμε στα τέσσερα στα τέσσερα στάδια μια φιλολογικής ανάλυσης: Ανάγνωση κειμένου, μετάφραση, σχολιασμό και ερμηνεία. Η αξιολόγηση μιας διδασκαλίας είναι ένα στάδιο προωθημένο (επέκεινα της ερμηνείας).
Αυτός που μου έθεσε το πρόβλημα αξιολόγησης της φράσεως (συντάγματος) «όλα τα φυτά παρόντα», έμεινε στο στάδιο της μετάφρασης «όλα τα παιδιά παρόντα» κακά μεταφρασμένα από σύνθεση δύο βαθύτερων δομών.
Οι μαθητές είναι φυτά.
Οι μαθητές είναι παρόντες.
Το κείμενο όμως είναι καθαρά επικοινωνιακό και μπορεί να ερμηνευτεί σαν απόκλιση από τη «νόρμα» της γλώσσας. (γλώσσα τάξης) με δύο άξονες:
Την Καθηγήτρια και
Τους Μαθητές.
Το συνοδευτικό κείμενο, με την ποιητική χρήση της γλώσσας, ερμηνεύει και αξιολογεί τη φράση με άξονα κατεύθυνσης την Καθηγήτρια. Και μεταθέτει (σκόπιμα) την αξιολόγηση στον αξιολογητή (Βλητοκάνθαρο). Και γενικεύει (στην Αρκαδία. . ).
Και το συμπερασματικό ερώτημα: Πόσο δύσκολη ή δυνατή είναι η αξιολόγηση μιας διδασκαλίας από «Επιθεωρητές» ή «Νεοεπιθεωρητές»;
Με εκτίμηση
Παναγιώτης Φ. Δαλαμάγκας
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: ΥΠΕΠΘ, Διεύθυνση Σπουδών Δ. Ε.
Π.Ι. (Μεσογείων 396, ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ).
ΟΛΜΕ(Ερμού-Κορνάρου 2): Αιρετούς Σ. :
Γραφείο Σχολικών Συμβούλων:…………………………………………
11.5.07
Α Κ Ε Φ Α Λ Ο Ν
΄Εστησαν το πανηγύρι στα Σπάτα
κι εδώ, ανάμεσα Μουσών και Παπαδιαμάντη
συνθλίβονται τα στέμφυλα
για να βγει και η τελευταία
σταγόνα του καλοκαιριού.
Τα λύματα στοιβάζονται
στο βρώμικο οικόπεδο.
Γ Ε Ν Ι Κ Α Ι Ε Ξ Ε Τ Α Σ Ε Ι Σ Ε.Π.Ε.
Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης,
το Σχολείο και,
Κ α λ ή Σ χ ο λ ι κ ή Χ ρ ο ν ι ά.
Σεπτέμβρης,1993.
΄Εστησαν το πανηγύρι στα Σπάτα
κι εδώ, ανάμεσα Μουσών και Παπαδιαμάντη
συνθλίβονται τα στέμφυλα
για να βγει και η τελευταία
σταγόνα του καλοκαιριού.
Τα λύματα στοιβάζονται
στο βρώμικο οικόπεδο.
Γ Ε Ν Ι Κ Α Ι Ε Ξ Ε Τ Α Σ Ε Ι Σ Ε.Π.Ε.
Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης,
το Σχολείο και,
Κ α λ ή Σ χ ο λ ι κ ή Χ ρ ο ν ι ά.
Σεπτέμβρης,1993.
Η ΕΥΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩΝ
(Δέηση)
----------------------------
Ο πυρωμένος ήλιος μέθυσε
Τα Χαμομήλια του Κάμπου.
Παθιασμένα τα χείλη σου
Ανοιξαν και αποκοιμήθηκαν
Οι κόκκινες ρόγες των κερασιών.
Ανάμεσα στα μεστωμένα στάχια
Το κορμί σου δέεται
Για την ευφορία των καρπών της Γης.
Αυτή η τελετή δεν έχει Αρχή
Ούτε τέλος.
(1993)
(Δέηση)
----------------------------
Ο πυρωμένος ήλιος μέθυσε
Τα Χαμομήλια του Κάμπου.
Παθιασμένα τα χείλη σου
Ανοιξαν και αποκοιμήθηκαν
Οι κόκκινες ρόγες των κερασιών.
Ανάμεσα στα μεστωμένα στάχια
Το κορμί σου δέεται
Για την ευφορία των καρπών της Γης.
Αυτή η τελετή δεν έχει Αρχή
Ούτε τέλος.
(1993)
ΔΙΠΛΟ ΣΟΝΕΤΟ
Εμπρός κι Εμείς
---------------
Πάνω απ’ την Πίνδο και πάλι
Της Τιμής οι καινούργιοι φρουροί
Απαντάμε εμείς σαν μεγάλοι
Στων εχθρών τη δειλή προσταγή.
Ξανανθίζουν της δάφνης οι κλώνοι
Και φουντώνουν παντού οι μυρτιές
Μία σκέψη το νου γιγαντώνει
Να στεφθούμε κι εμείς νικητές.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
Μιας Παλιάς Διαθήκης εμείς κληρονόμοι
Σε καινούργιο ναό για προσκύνημα πάμε
Με το βήμα αργό, που της φύσης οι νόμοι
Στης καρδιάς μας το σθένος μπροστά δε χωράνε.
Της παλιάς Σαλαμίνας διαλάμπει η δόξα
Και μιας νέας ηχούν απ’ το «Ίτε….» οι βράχοι
Απ’ την πρώτη σημαία να μείνει μια λόξα
Να την κάμει βωμό η γενιά όπου θα ’ρθει.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
(Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης, 1952)
Εμπρός κι Εμείς
---------------
Πάνω απ’ την Πίνδο και πάλι
Της Τιμής οι καινούργιοι φρουροί
Απαντάμε εμείς σαν μεγάλοι
Στων εχθρών τη δειλή προσταγή.
Ξανανθίζουν της δάφνης οι κλώνοι
Και φουντώνουν παντού οι μυρτιές
Μία σκέψη το νου γιγαντώνει
Να στεφθούμε κι εμείς νικητές.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
Μιας Παλιάς Διαθήκης εμείς κληρονόμοι
Σε καινούργιο ναό για προσκύνημα πάμε
Με το βήμα αργό, που της φύσης οι νόμοι
Στης καρδιάς μας το σθένος μπροστά δε χωράνε.
Της παλιάς Σαλαμίνας διαλάμπει η δόξα
Και μιας νέας ηχούν απ’ το «Ίτε….» οι βράχοι
Απ’ την πρώτη σημαία να μείνει μια λόξα
Να την κάμει βωμό η γενιά όπου θα ’ρθει.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
(Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης, 1952)
ΔΙΠΛΟ ΣΟΝΕΤΟ
Εμπρός κι Εμείς
---------------
Πάνω απ’ την Πίνδο και πάλι
Της Τιμής οι καινούργιοι φρουροί
Απαντάμε εμείς σαν μεγάλοι
Στων εχθρών τη δειλή προσταγή.
Ξανανθίζουν της δάφνης οι κλώνοι
Και φουντώνουν παντού οι μυρτιές
Μία σκέψη το νου γιγαντώνει
Να στεφθούμε κι εμείς νικητές.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
Μιας Παλιάς Διαθήκης εμείς κληρονόμοι
Σε καινούργιο ναό για προσκύνημα πάμε
Με το βήμα αργό, που της φύσης οι νόμοι
Στης καρδιάς μας το σθένος μπροστά δε χωράνε.
Της παλιάς Σαλαμίνας διαλάμπει η δόξα
Και μιας νέας ηχούν απ’ το «Ίτε….» οι βράχοι
Απ’ την πρώτη σημαία να μείνει μια λόξα
Να την κάμει βωμό η γενιά όπου θα ’ρθει.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
(Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης, 1952)
Εμπρός κι Εμείς
---------------
Πάνω απ’ την Πίνδο και πάλι
Της Τιμής οι καινούργιοι φρουροί
Απαντάμε εμείς σαν μεγάλοι
Στων εχθρών τη δειλή προσταγή.
Ξανανθίζουν της δάφνης οι κλώνοι
Και φουντώνουν παντού οι μυρτιές
Μία σκέψη το νου γιγαντώνει
Να στεφθούμε κι εμείς νικητές.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
Μιας Παλιάς Διαθήκης εμείς κληρονόμοι
Σε καινούργιο ναό για προσκύνημα πάμε
Με το βήμα αργό, που της φύσης οι νόμοι
Στης καρδιάς μας το σθένος μπροστά δε χωράνε.
Της παλιάς Σαλαμίνας διαλάμπει η δόξα
Και μιας νέας ηχούν απ’ το «Ίτε….» οι βράχοι
Απ’ την πρώτη σημαία να μείνει μια λόξα
Να την κάμει βωμό η γενιά όπου θα ’ρθει.
Εμπρός. Εμπρός η νεότης
Της παλιάς μας της δόξας της πρώτης
Ας γενούμε, εμπρός, ουραγοί.
Την ασπίδα, Σπαρτιάτισσες μάνες,
Κι ας ηχήσουν καινούργιοι παιάνες
Με τον ήχο τους σ’ όλη τη γη.
(Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης, 1952)
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.
Π.Ψυχικό,16 Οκτωβρίου 1995.
28η Οκτωβρίου.
Με γέννησε πρόωρα
η λάσπη και το χιόνι.
Μεγάλωσα χωρίς θερμοκοιτίδα,
μέσα στην παγωμένη μήτρα
μιας Ηπειρώτισσας μάνας.
Ο ουρανός της δόξας είναι φτιαγμένος για άλλους.
Εγώ, θα κουβαλάω πάντα
το δικό μου βαρύ φορτίο.
Το πολύ πολύ να φτάσω
στις βουνοκορφές της Πίνδου.
Γιατί, είμαι το παιδί της στέρησης.
Είμαι το παιδί που θα ζήσει.
2. Λευκό χαρτί.
Πορευτήκαμε στο Μέτωπο
φορτωμένοι στους ώμους μας
το χρέος μιας ολόκληρης φυλής.
Τη μέρα του γυρισμού
κρατούσαμε στη χούφτα μας
ένα μικρό συμβόλαιο.
Κάποιοι άγνωστοι νέοι
μια παγερή νύχτα του Νοέμβρη
έβαλαν δυσανάγνωστη υπογραφή.
Το μελάνι ξεθώριασε.
΄Ένα λευκό χαρτί
περιμένει τη δική σας υπογραφή.
Με τα δικά σας χέρια.
Ε υ κ ρ ι ν ή. Ε υ α ν ά γ ν ω σ τ η.
(Παναγιώτης Φ. Δαλαμάγκας )
Π.Ψυχικό,16 Οκτωβρίου 1995.
28η Οκτωβρίου.
Με γέννησε πρόωρα
η λάσπη και το χιόνι.
Μεγάλωσα χωρίς θερμοκοιτίδα,
μέσα στην παγωμένη μήτρα
μιας Ηπειρώτισσας μάνας.
Ο ουρανός της δόξας είναι φτιαγμένος για άλλους.
Εγώ, θα κουβαλάω πάντα
το δικό μου βαρύ φορτίο.
Το πολύ πολύ να φτάσω
στις βουνοκορφές της Πίνδου.
Γιατί, είμαι το παιδί της στέρησης.
Είμαι το παιδί που θα ζήσει.
2. Λευκό χαρτί.
Πορευτήκαμε στο Μέτωπο
φορτωμένοι στους ώμους μας
το χρέος μιας ολόκληρης φυλής.
Τη μέρα του γυρισμού
κρατούσαμε στη χούφτα μας
ένα μικρό συμβόλαιο.
Κάποιοι άγνωστοι νέοι
μια παγερή νύχτα του Νοέμβρη
έβαλαν δυσανάγνωστη υπογραφή.
Το μελάνι ξεθώριασε.
΄Ένα λευκό χαρτί
περιμένει τη δική σας υπογραφή.
Με τα δικά σας χέρια.
Ε υ κ ρ ι ν ή. Ε υ α ν ά γ ν ω σ τ η.
(Παναγιώτης Φ. Δαλαμάγκας )
Η γραφομηχανή
Η ανατροπή του δυναστικού καθεστώτος Ρουμανίας, μας έκανε μάρτυρες πλήθους εκπλήξεων. Ένα καθεστώς στημένο στο όνομα ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Σαν τις τόσες βαρβαρότητες, που γίνονται στο όνομα της ελευθερίας. Θα τον λέγαμε, λοιπόν, ονομαστικό ή, σολοικίζοντα και λιγάκι, ανυπαρκτό σοσιαλισμό. Το καλαμπόκι ήταν στα είδη «εν επαρκεία». Κάπου 200 κιλά ήταν η οικογενειακή μερίδα, κατά δήλωση του ετοιμοθάνατου δικτάτορα. Θα μπορούσαμε έτσι, προχωρώντας σε πολιτική ανάλυση, να υπολογίσουμε πόσα σπυριά αντιστοιχούν σε κάθε μέλος μιας Ρουμάνικης οικογένειας. Αλλά δεν το κάνουμε, γιατί προτιμάμε να αναφερθούμε στα πολύτιμα απαγορευμένα είδη (εν ανεπαρκεία, φυσικά).
Τέτοιο είδος, πολέμιο του καθεστώτος, ήταν η γραφομηχανή. Ο ιδιοκτήτης της έπρεπε να δηλώσει την κατοχή της (και φυσικά την αχρηστία της). Η Ρουμάνικη τηλεόραση το ανέφερε μεταξύ των ακροτήτων του καθεστώτος. Και είναι αλήθεια πως η πληροφόρηση (παραγωγή και διακίνηση ιδεών) με μέσο μια απλή γραφομηχανή είναι μηδενική. Με μια μόνη διαφορά: Ταξινομείται στα είδη που σχετίζονται με την πληροφόρηση, την επικοινωνία. Και η δυνατότητα πληροφόρησης είναι ουσία της δημοκρατίας.
Στην αρχαιότητα, στον 6ο αιώνα π. Χ., το αίτημα της δημοκρατίας κατά τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις ήταν αίτημα ισότητας στο δικαίωμα πληροφόρησης του συναθροισμένου λαού. Η δημοκρατία εκφραζόταν με τη δυνατότητα της πληροφόρησης. Η «Ισηγορία» επιβίωνε σαν ταυτόσημη με τη δημοκρατία έννοια. Και η γραφομηχανή ήταν απλώς μια σταγόνα πληροφόρησης, μια σταγόνα δημοκρατίας που δεν έπρεπε να κυλήσει στο χώμα.
Μια τόσο στεγνή γη, σαν τη Ρουμάνικη, μόνο με ποταμούς αίματος μπορούσε να αποκτήσει την ευφορία της Ελευθερίας. Και σήμερα ξαφνιάζονται και προβληματίζονται όσοι ήταν απληροφόρητοι και ανύποπτοι θεατές του τεκταινόμενου δράματος. Λες και ήταν απαγορευμένη η μηχανή σ’ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
«Κ. Ν. Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 1990)
Η ανατροπή του δυναστικού καθεστώτος Ρουμανίας, μας έκανε μάρτυρες πλήθους εκπλήξεων. Ένα καθεστώς στημένο στο όνομα ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Σαν τις τόσες βαρβαρότητες, που γίνονται στο όνομα της ελευθερίας. Θα τον λέγαμε, λοιπόν, ονομαστικό ή, σολοικίζοντα και λιγάκι, ανυπαρκτό σοσιαλισμό. Το καλαμπόκι ήταν στα είδη «εν επαρκεία». Κάπου 200 κιλά ήταν η οικογενειακή μερίδα, κατά δήλωση του ετοιμοθάνατου δικτάτορα. Θα μπορούσαμε έτσι, προχωρώντας σε πολιτική ανάλυση, να υπολογίσουμε πόσα σπυριά αντιστοιχούν σε κάθε μέλος μιας Ρουμάνικης οικογένειας. Αλλά δεν το κάνουμε, γιατί προτιμάμε να αναφερθούμε στα πολύτιμα απαγορευμένα είδη (εν ανεπαρκεία, φυσικά).
Τέτοιο είδος, πολέμιο του καθεστώτος, ήταν η γραφομηχανή. Ο ιδιοκτήτης της έπρεπε να δηλώσει την κατοχή της (και φυσικά την αχρηστία της). Η Ρουμάνικη τηλεόραση το ανέφερε μεταξύ των ακροτήτων του καθεστώτος. Και είναι αλήθεια πως η πληροφόρηση (παραγωγή και διακίνηση ιδεών) με μέσο μια απλή γραφομηχανή είναι μηδενική. Με μια μόνη διαφορά: Ταξινομείται στα είδη που σχετίζονται με την πληροφόρηση, την επικοινωνία. Και η δυνατότητα πληροφόρησης είναι ουσία της δημοκρατίας.
Στην αρχαιότητα, στον 6ο αιώνα π. Χ., το αίτημα της δημοκρατίας κατά τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις ήταν αίτημα ισότητας στο δικαίωμα πληροφόρησης του συναθροισμένου λαού. Η δημοκρατία εκφραζόταν με τη δυνατότητα της πληροφόρησης. Η «Ισηγορία» επιβίωνε σαν ταυτόσημη με τη δημοκρατία έννοια. Και η γραφομηχανή ήταν απλώς μια σταγόνα πληροφόρησης, μια σταγόνα δημοκρατίας που δεν έπρεπε να κυλήσει στο χώμα.
Μια τόσο στεγνή γη, σαν τη Ρουμάνικη, μόνο με ποταμούς αίματος μπορούσε να αποκτήσει την ευφορία της Ελευθερίας. Και σήμερα ξαφνιάζονται και προβληματίζονται όσοι ήταν απληροφόρητοι και ανύποπτοι θεατές του τεκταινόμενου δράματος. Λες και ήταν απαγορευμένη η μηχανή σ’ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
«Κ. Ν. Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 1990)
Η γραφομηχανή
Η ανατροπή του δυναστικού καθεστώτος Ρουμανίας, μας έκανε μάρτυρες πλήθους εκπλήξεων. Ένα καθεστώς στημένο στο όνομα ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Σαν τις τόσες βαρβαρότητες, που γίνονται στο όνομα της ελευθερίας. Θα τον λέγαμε, λοιπόν, ονομαστικό ή, σολοικίζοντα και λιγάκι, ανυπαρκτό σοσιαλισμό. Το καλαμπόκι ήταν στα είδη «εν επαρκεία». Κάπου 200 κιλά ήταν η οικογενειακή μερίδα, κατά δήλωση του ετοιμοθάνατου δικτάτορα. Θα μπορούσαμε έτσι, προχωρώντας σε πολιτική ανάλυση, να υπολογίσουμε πόσα σπυριά αντιστοιχούν σε κάθε μέλος μιας Ρουμάνικης οικογένειας. Αλλά δεν το κάνουμε, γιατί προτιμάμε να αναφερθούμε στα πολύτιμα απαγορευμένα είδη (εν ανεπαρκεία, φυσικά).
Τέτοιο είδος, πολέμιο του καθεστώτος, ήταν η γραφομηχανή. Ο ιδιοκτήτης της έπρεπε να δηλώσει την κατοχή της (και φυσικά την αχρηστία της). Η Ρουμάνικη τηλεόραση το ανέφερε μεταξύ των ακροτήτων του καθεστώτος. Και είναι αλήθεια πως η πληροφόρηση (παραγωγή και διακίνηση ιδεών) με μέσο μια απλή γραφομηχανή είναι μηδενική. Με μια μόνη διαφορά: Ταξινομείται στα είδη που σχετίζονται με την πληροφόρηση, την επικοινωνία. Και η δυνατότητα πληροφόρησης είναι ουσία της δημοκρατίας.
Στην αρχαιότητα, στον 6ο αιώνα π. Χ., το αίτημα της δημοκρατίας κατά τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις ήταν αίτημα ισότητας στο δικαίωμα πληροφόρησης του συναθροισμένου λαού. Η δημοκρατία εκφραζόταν με τη δυνατότητα της πληροφόρησης. Η «Ισηγορία» επιβίωνε σαν ταυτόσημη με τη δημοκρατία έννοια. Και η γραφομηχανή ήταν απλώς μια σταγόνα πληροφόρησης, μια σταγόνα δημοκρατίας που δεν έπρεπε να κυλήσει στο χώμα.
Μια τόσο στεγνή γη, σαν τη Ρουμάνικη, μόνο με ποταμούς αίματος μπορούσε να αποκτήσει την ευφορία της Ελευθερίας. Και σήμερα ξαφνιάζονται και προβληματίζονται όσοι ήταν απληροφόρητοι και ανύποπτοι θεατές του τεκταινόμενου δράματος. Λες και ήταν απαγορευμένη η μηχανή σ’ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
«Κ. Ν. Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 1990)
Η ανατροπή του δυναστικού καθεστώτος Ρουμανίας, μας έκανε μάρτυρες πλήθους εκπλήξεων. Ένα καθεστώς στημένο στο όνομα ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Σαν τις τόσες βαρβαρότητες, που γίνονται στο όνομα της ελευθερίας. Θα τον λέγαμε, λοιπόν, ονομαστικό ή, σολοικίζοντα και λιγάκι, ανυπαρκτό σοσιαλισμό. Το καλαμπόκι ήταν στα είδη «εν επαρκεία». Κάπου 200 κιλά ήταν η οικογενειακή μερίδα, κατά δήλωση του ετοιμοθάνατου δικτάτορα. Θα μπορούσαμε έτσι, προχωρώντας σε πολιτική ανάλυση, να υπολογίσουμε πόσα σπυριά αντιστοιχούν σε κάθε μέλος μιας Ρουμάνικης οικογένειας. Αλλά δεν το κάνουμε, γιατί προτιμάμε να αναφερθούμε στα πολύτιμα απαγορευμένα είδη (εν ανεπαρκεία, φυσικά).
Τέτοιο είδος, πολέμιο του καθεστώτος, ήταν η γραφομηχανή. Ο ιδιοκτήτης της έπρεπε να δηλώσει την κατοχή της (και φυσικά την αχρηστία της). Η Ρουμάνικη τηλεόραση το ανέφερε μεταξύ των ακροτήτων του καθεστώτος. Και είναι αλήθεια πως η πληροφόρηση (παραγωγή και διακίνηση ιδεών) με μέσο μια απλή γραφομηχανή είναι μηδενική. Με μια μόνη διαφορά: Ταξινομείται στα είδη που σχετίζονται με την πληροφόρηση, την επικοινωνία. Και η δυνατότητα πληροφόρησης είναι ουσία της δημοκρατίας.
Στην αρχαιότητα, στον 6ο αιώνα π. Χ., το αίτημα της δημοκρατίας κατά τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις ήταν αίτημα ισότητας στο δικαίωμα πληροφόρησης του συναθροισμένου λαού. Η δημοκρατία εκφραζόταν με τη δυνατότητα της πληροφόρησης. Η «Ισηγορία» επιβίωνε σαν ταυτόσημη με τη δημοκρατία έννοια. Και η γραφομηχανή ήταν απλώς μια σταγόνα πληροφόρησης, μια σταγόνα δημοκρατίας που δεν έπρεπε να κυλήσει στο χώμα.
Μια τόσο στεγνή γη, σαν τη Ρουμάνικη, μόνο με ποταμούς αίματος μπορούσε να αποκτήσει την ευφορία της Ελευθερίας. Και σήμερα ξαφνιάζονται και προβληματίζονται όσοι ήταν απληροφόρητοι και ανύποπτοι θεατές του τεκταινόμενου δράματος. Λες και ήταν απαγορευμένη η μηχανή σ’ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
«Κ. Ν. Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 1990)
ΑΡΚΑΔΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
«ΕΡΑΤΩ», το δέντρο του Ήλιου.
------------------------
Η κορυφή του Βορείου Όρους εντάσσεται στα λεγόμενα «ΙΕΡΑ ΚΟΡΥΦΗΣ». Τα συναντάμε και στο Μινωικό Πολιτισμό της Κρήτης. Αλλά και τα ανάκτορα των Μυκηναίωνν Βασιλέων βρίσκονται σε μια κορυφή μικρού όρους και έχουν λατρευτικό χαρακτήρα.
Έτσι η «Άκρα Πόλις»(Ακρόπολις) της πρώιμης αρχαιότητας(των αρχαϊκών και κλασικών χρόνων) που μετασχηματίζεται σε ακρόπολη, διατηρεί τον παλιό ιερό λατρευτικό χαρακτήρα της. Γι’ αυτό και η «Τεγέα των Δημοτών»(η Τεγέα των εννέα δήμων) είχε σαν θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο το λόφο του Κλαρίου Διός (το σημερινό λόφο του Αγίου Σώστη), όπου οι «πολλοί των βωμών» (Παυσαν. VIII, 53,9). «Το δε χωρίον το υψηλόν, εφ’ ού και οι βωμοί Τεγεάταις εισίν οι πολλοί». Και επομένως ο ίδιος λόφος («χωρίον υψηλόν») αποτελεί την πρώιμη Ακρόπολη της Αρχαίας Τεγέας.Οι Αϊ-Λιάδες των Αρκαδικών Βουνών αποτελούν τα νεώτερα «Ιερά Κορυφής» και προβάλλονται ως χαρακτηριστικά του Αρκαδικού τοπίου.
Η Αρχαία Τεγέα των ιστορικών χρόνων αποτελούσε το γνησιότερο περιβαλλοντικό χαρακτηριστικό της Αρκαδίας που στα χρόνια του Ηροδότου προσομοιάζεται με ορχήστρα. Μπορεί να την οριοθετήσουμε προσθέτοντας Τεγέα, Τρίπολη, Κορύθιο, Βέρβαινα, Δολιανά, Σκιρίτιδα.
Με σώμα την Ορχήστρα των Αρκαδικών Ορέων που περιβάλλουν το αρχαίο Τεγεατικό Πεδίο, διαμορφώνεται σήμερα μια νέα «Πολιτισμική Ενότητα» αποτελούμενη από οκτώ «Καποδιστριακούς Δήμους» ( Τεγέας, Τριπόλεως, Κορυθίου, Μαντινείας, Σκιρίτιδας Τρικολώνων, Βαλτετσίου και Βόρειας Κυνουρίας). Η ενότητα του «Κλαρίου Διός».
Η κορυφή του Βορείου Όρους με σύνεση, μεθοδικότητα, πόνο, πίστη και αγάπη διαμορφώνεται βραδέως και ασφαλώς σε ένα σύγχρονο «Σχολείο Τοπικής Ιστορίας». Από το Βόρειο Όρος φαίνονται καθαρά οι οκτώ «Δήμοι του Κλαρίου Διός». Και, δυτικά, οι κορυφογραμμές της Μεγαλοπολίτιδος, με τους «Δήμους του Λυκαίου Διός». Από το ίδιο Ιερό Κορυφής προσδιορίζεται (οριοθετείται) βόρεια η «Αρκαδία των Βράχων» και, νότια, τμήμα της Κυνουρίας, η «Αρκαδία της Θάλασσας».
Η Δρυς (βαλανιδιά) είναι το ιερό φυτό που τρέφει τους Αρκάδες (βαλανηφάγους, κατά το χρησμό των Δελφών). Και σύμφωνα με μια ντόπια παράδοση, που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας, το Βόρειο Όρος ήταν γεμάτο νερά και δένδρα. Στην κορυφή του δέσποζε για πάρα πολλούς αιώνες η Μεγάλη Δρυς (βαλανιδιά). Οι ακτίνες του Ήλιου άγγιζαν πρώτα τα ψηλά κλαδιά του μεγάλου δένδρου και καθρεφτίζονταν στο Λειμώνα της Τεγέας, στους πρόποδες του όρους, όπου άπλωνε ερωτικά το υδάτινο σώμα του ο Αλφειός. Στις όχθες και στο διάφανο καθρέφτη του έπαιζε τα ερωτικά της παιχνίδια η ωραία νύφη Αρέθουσα.
Ο Αρκάδας, γιος του Δία και της Καλλιστώς, ανέβαινε στο βουνό. Εκεί συνάντησε και ερωτεύθηκε τη (δρυάδα) νύφη Ερατώ. Η Ερατώ ανταπέδωσε τον έρωτά του, έγινε νόμιμη γυναίκα του, τον ακολούθησε στο παλάτι, κοιμήθηκε μαζί του και του χάρισε τους τρεις γιους, στους οποίους ο Δίας κλήρωσε (μοίρασε) την Αρκαδία, στο λόφο του Κλαρίου Διός.
Η Ερατώ, όπως και όλες οι δρυάδες νύφες, δεν ήταν αθάνατη. Τη σκότωσε μαζί με το μεγάλο δένδρο ο μεθυσμένος άρχοντας του κάμπου. Μεθυσμένος με το παλιό κρασί των αμπελιών και τρελός από χαρά για τη μεγάλη σοδιά των σταφυλιών έστειλε τα ζώα του και τους πολλούς υποταχτικούς του. Έκοψαν κομμάτια τη μεγάλη βαλανιδιά, τη φόρτωσαν και την κουβάλησαν στην πολιτεία του κάμπου. Τα έμπειρα χέρια των μαστόρων έφτιαξαν καλοδουλεμένα βαγένια που τα γέμισαν με το χυμό των σταφυλιών.
Κι ο άρχοντας περίμενε το καλό κρασί που δε βγήκε ποτέ. Τα βαρέλια έβγαλαν φαρμακερό ξύδι που μόλυνε όλο τον τόπο γύρω και έφερε τη συφορά. Κακό τέλος είχε και ο ασεβής άρχοντας. Γιατί μαζί με το δένδρο είχε σκοτώσει και τη Μητέρα των Αρκάδων, την ωραία νύφη Ερατώ.
Έτσι τότε μαζί με ολόκληρη τη σπορά του άρχοντα χάθηκε και η Μικρή Πολιτεία. Αλλά και η τελευταία μικρή πολιτεία, το Γαρούνι, είχε την ίδια σκληρή μοίρα. Χάθηκαν παντελώς σπίτια, ζώα, άνθρωποι και έγιναν ένας απέραντος αμπελώνας για να θυμίζουν το μεθυσμένο «μητροκτόνο».
Χρόνια οι άνθρωποι νόμιζαν πως άκουγαν το θρήνο της Ερατώς, αλλά άκουγαν το κλάμα της αγαπημένης νύφης του Πάνα, της Πίτυος (Πεύκης). Εκεί, στο ίδιο βουνό, ο τρελά ερωτευμένος μαζί της Βορέας, τρελός από ζήλια καθώς την είδε να ερωτοτροπεί με το Θεό των Αρκάδων ποιμένων Πάνα, φύσηξε ορμητικά, την περέσυρε και τη σκότωσε στα βράχια των απέναντι βουνών. Από το σώμα και το αίμα της η Γη έκανε να φυτρώσει το ομώνυμο δένδρο(Πίτυς=Πεύκη) που από τα κοφτερά φύλλα του ακούγεται με το φύσημα του αέρα ο θρήνος της νύφης και η τρυφερή μελωδία της σύριγγας(φλογέρας) του ερωτευμένου θεού Πάνα.
Με τον καιρό χάθηκαν όλα τα δένδρα του βουνού. Έφυγαν τα νερά και στέρεψαν οι βρύσες. Χάθηκαν οι δρυάδες των βουνών και οι νύφες του Τεγεατικού Λειμώνα. Ακόμα και η ωραία νύφη Αρέθουσα σταμάτησε τους ερωτικούς της χορούς πάνω στα νερά του Αλφειού και κρύφτηκε τρομαγμένη στο άνοιγμα της Μεγάλης Σπηλιάς.
Ο τρελά ερωτευμένος Αλφειός άρχισε να την αναζητά. Κατέβηκε κάτω από το Βόρειο Όρος και έφτασε στην Ασέα. Αλλά και εκεί δεν τη βρήκε. Ξανακατέβηκε στη γη και έφτασε στις Πηγές της Μεγαλοπολίτιδας. Αλλά πουθενά η Αρέθουσα. Τότε άρχισε το μακρύ του ταξίδι αναζητώντας την Αρέθουσα.Πέρασε κοντά στη γη της Πίσας και δίπλα από το Ιερό της Ολυμπίας και έφτασε πέρα από το επίνειο των Ηλείων Κηλλήνη. Αλλά και η Αδριατική Θάλασσα δεν ανάκοψε το δρόμο του. Πέρασε κάτω από ένα τόσο μεγάλο και ταραγμένο πέλαγος και σταμάτησε έξω από τις Συρακούσες. Εκεί, στο μικρό νησάκι της Ορτυγίας (:ορτυκιού, τριγόνας), αναγνώρισε το σώμα της αγαπημένης του νύφης που κουρασμένη είχε μεταμορφωθεί πια σε μια όμορφη πηγή.Την περήφημη και στις μέρες μας πηγή Αρέθουσα των Συρακουσών.Σμίγει μαζί της και προσπαθεί να την πείσει να ξαναγυρίσει στην Αρκαδική Γη, στον όμορφο Τεγεατικό Λειμώνα.
Κάποτε κάποιοι αναίσθητοι άνθρωποι έκοψαν το κορμί του ερωτευμένου Αλφειού και το έσπρωξαν προς το Κορύθιο, την Ανατολική πλευρά του Αρκαδικού Πεδίου. Αλλά αυτός, όπως και στα παλιά ευτυχισμένα χρόνια, βρίσκει τρόπο να περνά κάτω από τη γη και να φτάνει στην αγαπημένη του. Ο ταξιδιώτης Παυσανίας ομολογεί ότι ο Αλφειός ακόμα αγαπά την Αρέθουσα.(Παυσ. VII.23, 2: καθότι έχει επί τω Αλφειώ λόγος Αρεθούσης έτι εράν αυτόν). Αλλά και οι σημερινοί ταξιδιώτες στις Συρακούσες, όταν περνούν την πέτρινη γέφυρα που οδηγεί στην Ορτυγία, βλέπουν να καθρεφτίζεται στα νερά της Αρέθουσας το πρόσωπο του Αλφειού και της Αρκαδίας.Και τα παράξενα φυτά που φυτρώνουν κάποτε στο υδάτινο κορμί της είναι αποκλειστικά φυτά της μητρικής Αρκαδικής γης.
Οι νεώτεροι Αρκάδες από ευγνωμοσύνη στο αιώνιο ποτάμι ξαναφτιάχνουν τον Τεγεατικό Λειμώνα(αρχίζοντας με τον Ταμιευτήρα, μια όμορφη μικρή λίμνη) στο παλιό Μανθουρικό Πεδίο της Τεγέας. Θέλουν να της ξαναδώσουν το παλιό της όνομα, «ΚΑΛΛΙΣΤΩ Η ΑΡΕΘΟΥΣΑ», δηλ. η όμορφη νύφη που αρδεύει., ποτίζει.
Στην κορυφή του Βορείου Όρους, εραστές της παράδοσης και του τόπου, ο όμιλος «ΕΡΑΤΩ», φτιάχνουν δίπλα στο «Ιερο Κορυφής» του Προφήτη Ηλία ένα μικρό ταμιευτήρα νερού.Για τα πουλιά, τα δένδρα και τους ανθρώπους. Γιά να φυτευτούν και πάλι βαλανιδιές. Να θεριέψουν και να ξανάρθουν οι Δρυάδες. Κι ανάμεσά τους η μικρή Ερατώ. Για να ερωτευτεί και πάλι ένα νέο Αρκάδα και να σπείρει μαζί του το νέο κόσμο της Αρκαδίας.
Αυτός είναι ένας πολιτισμένος τρόπος για να εξαλείψεις το «Άγος» του υβριστή άρχοντα που έκοψε το Μεγάλο Δένδρο και σκότωσε την ωραία νύφη Ερατώ. Το Άγος του «Μητροκτόνου» των Αρκάδων.
Δεν είμαστε οι πρώτοι, αλλά νομίζουμε πως είμαστε ευγενείς και πολιτισμένοι. Οι αρχαίοι Τεγεάτες προσπαθούσαν να εξιλεώσουν το Βορρά και να λυτρωθούν από την ξηρασία με ανθρωποθυσία νεαρών παιδιών. Ο Παυσανίας διασώζει τελετουργικό που σχετίζεται με τα παιδιά του Τεγεάτη Σκέφρο (=κατάξερο) και Λειμώνα(=υγρό). Η ιέρεια κυνηγά να σκοτώσει το Λειμώνα, γιατί αυτός είχε νωρίτερα σκοτώσει τον Σκέφρο(αφήγηση Παυσανία), σύμβολο της βλάστησης που καταστρέφεται από την ξηρασία.Η τελετή αυτή ερμηνεύεται ως κατάλοιπο τελετουργικού ανθρωποθυσιών. Εδώ έχουμε τη συμβολική σφαγή του θύματος.
Αλλά και το μικρό παιδί που ήταν ταμένο(μέχρι τουλάχιστον τα χρόνια του Παυσανάι,το τέλος του 2ου αι. μ.Χ., ) να υπηρετήσει κάποιο χρόνο ως ιερέας στο Ναό της Αλέας στην Τεγέα, φαίνεται σαν προσφορά αναίμακτης θυσίας ή υποκατάστατο ανθρωποθυσίας. Σαν τα τάματα των γιαγιάδων μας, που εντυναν τα παιδιά μαύρα καλογερικά ρούχα, χωρίς όμως και να τα στέλνουν καλόγερους στο μοναστήρι.
Ο Υπερίωνας Ήλιος εξακολουθεί και τώρα, περνώντας πάνω από το Τεγεατικό Παδίο, να καλημερίζει με τις ακτίνες του τους ανθρώπους του Κάμπου.Στην Οδύσσεια ο Υπερίωνας Ήλιος ανατέλλει και καμαρώνει τις γελάδες του στο μυθικό του νησί. Δεν ξέρουμε αν στις ράχες και τα πόδια του δικού μας βουνού έβοσκαν τα Βόδια του Ήλιου. Όμως το αιώνιο παιχνίδι της ιστορίας θέλησε, ώστε το «καταραμένο» βουνό των Αρκάδων να πάρει το παράξενο όνομα Γκράβαρης. Η λέξη έφτασε από τα σλαβικά όπου το θηλυκό όνομα KRAVA σημαίνει αγελάδα, και το αρσενικό kravar σημαίνει αγελαδάρης.
Ποιος ξέρει! Ίσως μαζί με τον Τεγεατικό Λειμώνα να ξαναγυρίσουν τα «Βόδια του Ηλιου» στο Βόρειο Όρος και ο Αγελαδάρης στις πλαγιές και τους πρόποδες του ευλογημένου και ευτυχισμένου πια βουνού. Ίσως! Για τους μεγάλους. Αλλά σίγουρα στις όμορφες ιστορίες μιας ευτυχισμένης γενιάς. Των μικρών παιδιών της Τεγέας.
Παναγιώτης Φ. Δαλαμάγκας
«ΕΡΑΤΩ», το δέντρο του Ήλιου.
------------------------
Η κορυφή του Βορείου Όρους εντάσσεται στα λεγόμενα «ΙΕΡΑ ΚΟΡΥΦΗΣ». Τα συναντάμε και στο Μινωικό Πολιτισμό της Κρήτης. Αλλά και τα ανάκτορα των Μυκηναίωνν Βασιλέων βρίσκονται σε μια κορυφή μικρού όρους και έχουν λατρευτικό χαρακτήρα.
Έτσι η «Άκρα Πόλις»(Ακρόπολις) της πρώιμης αρχαιότητας(των αρχαϊκών και κλασικών χρόνων) που μετασχηματίζεται σε ακρόπολη, διατηρεί τον παλιό ιερό λατρευτικό χαρακτήρα της. Γι’ αυτό και η «Τεγέα των Δημοτών»(η Τεγέα των εννέα δήμων) είχε σαν θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο το λόφο του Κλαρίου Διός (το σημερινό λόφο του Αγίου Σώστη), όπου οι «πολλοί των βωμών» (Παυσαν. VIII, 53,9). «Το δε χωρίον το υψηλόν, εφ’ ού και οι βωμοί Τεγεάταις εισίν οι πολλοί». Και επομένως ο ίδιος λόφος («χωρίον υψηλόν») αποτελεί την πρώιμη Ακρόπολη της Αρχαίας Τεγέας.Οι Αϊ-Λιάδες των Αρκαδικών Βουνών αποτελούν τα νεώτερα «Ιερά Κορυφής» και προβάλλονται ως χαρακτηριστικά του Αρκαδικού τοπίου.
Η Αρχαία Τεγέα των ιστορικών χρόνων αποτελούσε το γνησιότερο περιβαλλοντικό χαρακτηριστικό της Αρκαδίας που στα χρόνια του Ηροδότου προσομοιάζεται με ορχήστρα. Μπορεί να την οριοθετήσουμε προσθέτοντας Τεγέα, Τρίπολη, Κορύθιο, Βέρβαινα, Δολιανά, Σκιρίτιδα.
Με σώμα την Ορχήστρα των Αρκαδικών Ορέων που περιβάλλουν το αρχαίο Τεγεατικό Πεδίο, διαμορφώνεται σήμερα μια νέα «Πολιτισμική Ενότητα» αποτελούμενη από οκτώ «Καποδιστριακούς Δήμους» ( Τεγέας, Τριπόλεως, Κορυθίου, Μαντινείας, Σκιρίτιδας Τρικολώνων, Βαλτετσίου και Βόρειας Κυνουρίας). Η ενότητα του «Κλαρίου Διός».
Η κορυφή του Βορείου Όρους με σύνεση, μεθοδικότητα, πόνο, πίστη και αγάπη διαμορφώνεται βραδέως και ασφαλώς σε ένα σύγχρονο «Σχολείο Τοπικής Ιστορίας». Από το Βόρειο Όρος φαίνονται καθαρά οι οκτώ «Δήμοι του Κλαρίου Διός». Και, δυτικά, οι κορυφογραμμές της Μεγαλοπολίτιδος, με τους «Δήμους του Λυκαίου Διός». Από το ίδιο Ιερό Κορυφής προσδιορίζεται (οριοθετείται) βόρεια η «Αρκαδία των Βράχων» και, νότια, τμήμα της Κυνουρίας, η «Αρκαδία της Θάλασσας».
Η Δρυς (βαλανιδιά) είναι το ιερό φυτό που τρέφει τους Αρκάδες (βαλανηφάγους, κατά το χρησμό των Δελφών). Και σύμφωνα με μια ντόπια παράδοση, που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας, το Βόρειο Όρος ήταν γεμάτο νερά και δένδρα. Στην κορυφή του δέσποζε για πάρα πολλούς αιώνες η Μεγάλη Δρυς (βαλανιδιά). Οι ακτίνες του Ήλιου άγγιζαν πρώτα τα ψηλά κλαδιά του μεγάλου δένδρου και καθρεφτίζονταν στο Λειμώνα της Τεγέας, στους πρόποδες του όρους, όπου άπλωνε ερωτικά το υδάτινο σώμα του ο Αλφειός. Στις όχθες και στο διάφανο καθρέφτη του έπαιζε τα ερωτικά της παιχνίδια η ωραία νύφη Αρέθουσα.
Ο Αρκάδας, γιος του Δία και της Καλλιστώς, ανέβαινε στο βουνό. Εκεί συνάντησε και ερωτεύθηκε τη (δρυάδα) νύφη Ερατώ. Η Ερατώ ανταπέδωσε τον έρωτά του, έγινε νόμιμη γυναίκα του, τον ακολούθησε στο παλάτι, κοιμήθηκε μαζί του και του χάρισε τους τρεις γιους, στους οποίους ο Δίας κλήρωσε (μοίρασε) την Αρκαδία, στο λόφο του Κλαρίου Διός.
Η Ερατώ, όπως και όλες οι δρυάδες νύφες, δεν ήταν αθάνατη. Τη σκότωσε μαζί με το μεγάλο δένδρο ο μεθυσμένος άρχοντας του κάμπου. Μεθυσμένος με το παλιό κρασί των αμπελιών και τρελός από χαρά για τη μεγάλη σοδιά των σταφυλιών έστειλε τα ζώα του και τους πολλούς υποταχτικούς του. Έκοψαν κομμάτια τη μεγάλη βαλανιδιά, τη φόρτωσαν και την κουβάλησαν στην πολιτεία του κάμπου. Τα έμπειρα χέρια των μαστόρων έφτιαξαν καλοδουλεμένα βαγένια που τα γέμισαν με το χυμό των σταφυλιών.
Κι ο άρχοντας περίμενε το καλό κρασί που δε βγήκε ποτέ. Τα βαρέλια έβγαλαν φαρμακερό ξύδι που μόλυνε όλο τον τόπο γύρω και έφερε τη συφορά. Κακό τέλος είχε και ο ασεβής άρχοντας. Γιατί μαζί με το δένδρο είχε σκοτώσει και τη Μητέρα των Αρκάδων, την ωραία νύφη Ερατώ.
Έτσι τότε μαζί με ολόκληρη τη σπορά του άρχοντα χάθηκε και η Μικρή Πολιτεία. Αλλά και η τελευταία μικρή πολιτεία, το Γαρούνι, είχε την ίδια σκληρή μοίρα. Χάθηκαν παντελώς σπίτια, ζώα, άνθρωποι και έγιναν ένας απέραντος αμπελώνας για να θυμίζουν το μεθυσμένο «μητροκτόνο».
Χρόνια οι άνθρωποι νόμιζαν πως άκουγαν το θρήνο της Ερατώς, αλλά άκουγαν το κλάμα της αγαπημένης νύφης του Πάνα, της Πίτυος (Πεύκης). Εκεί, στο ίδιο βουνό, ο τρελά ερωτευμένος μαζί της Βορέας, τρελός από ζήλια καθώς την είδε να ερωτοτροπεί με το Θεό των Αρκάδων ποιμένων Πάνα, φύσηξε ορμητικά, την περέσυρε και τη σκότωσε στα βράχια των απέναντι βουνών. Από το σώμα και το αίμα της η Γη έκανε να φυτρώσει το ομώνυμο δένδρο(Πίτυς=Πεύκη) που από τα κοφτερά φύλλα του ακούγεται με το φύσημα του αέρα ο θρήνος της νύφης και η τρυφερή μελωδία της σύριγγας(φλογέρας) του ερωτευμένου θεού Πάνα.
Με τον καιρό χάθηκαν όλα τα δένδρα του βουνού. Έφυγαν τα νερά και στέρεψαν οι βρύσες. Χάθηκαν οι δρυάδες των βουνών και οι νύφες του Τεγεατικού Λειμώνα. Ακόμα και η ωραία νύφη Αρέθουσα σταμάτησε τους ερωτικούς της χορούς πάνω στα νερά του Αλφειού και κρύφτηκε τρομαγμένη στο άνοιγμα της Μεγάλης Σπηλιάς.
Ο τρελά ερωτευμένος Αλφειός άρχισε να την αναζητά. Κατέβηκε κάτω από το Βόρειο Όρος και έφτασε στην Ασέα. Αλλά και εκεί δεν τη βρήκε. Ξανακατέβηκε στη γη και έφτασε στις Πηγές της Μεγαλοπολίτιδας. Αλλά πουθενά η Αρέθουσα. Τότε άρχισε το μακρύ του ταξίδι αναζητώντας την Αρέθουσα.Πέρασε κοντά στη γη της Πίσας και δίπλα από το Ιερό της Ολυμπίας και έφτασε πέρα από το επίνειο των Ηλείων Κηλλήνη. Αλλά και η Αδριατική Θάλασσα δεν ανάκοψε το δρόμο του. Πέρασε κάτω από ένα τόσο μεγάλο και ταραγμένο πέλαγος και σταμάτησε έξω από τις Συρακούσες. Εκεί, στο μικρό νησάκι της Ορτυγίας (:ορτυκιού, τριγόνας), αναγνώρισε το σώμα της αγαπημένης του νύφης που κουρασμένη είχε μεταμορφωθεί πια σε μια όμορφη πηγή.Την περήφημη και στις μέρες μας πηγή Αρέθουσα των Συρακουσών.Σμίγει μαζί της και προσπαθεί να την πείσει να ξαναγυρίσει στην Αρκαδική Γη, στον όμορφο Τεγεατικό Λειμώνα.
Κάποτε κάποιοι αναίσθητοι άνθρωποι έκοψαν το κορμί του ερωτευμένου Αλφειού και το έσπρωξαν προς το Κορύθιο, την Ανατολική πλευρά του Αρκαδικού Πεδίου. Αλλά αυτός, όπως και στα παλιά ευτυχισμένα χρόνια, βρίσκει τρόπο να περνά κάτω από τη γη και να φτάνει στην αγαπημένη του. Ο ταξιδιώτης Παυσανίας ομολογεί ότι ο Αλφειός ακόμα αγαπά την Αρέθουσα.(Παυσ. VII.23, 2: καθότι έχει επί τω Αλφειώ λόγος Αρεθούσης έτι εράν αυτόν). Αλλά και οι σημερινοί ταξιδιώτες στις Συρακούσες, όταν περνούν την πέτρινη γέφυρα που οδηγεί στην Ορτυγία, βλέπουν να καθρεφτίζεται στα νερά της Αρέθουσας το πρόσωπο του Αλφειού και της Αρκαδίας.Και τα παράξενα φυτά που φυτρώνουν κάποτε στο υδάτινο κορμί της είναι αποκλειστικά φυτά της μητρικής Αρκαδικής γης.
Οι νεώτεροι Αρκάδες από ευγνωμοσύνη στο αιώνιο ποτάμι ξαναφτιάχνουν τον Τεγεατικό Λειμώνα(αρχίζοντας με τον Ταμιευτήρα, μια όμορφη μικρή λίμνη) στο παλιό Μανθουρικό Πεδίο της Τεγέας. Θέλουν να της ξαναδώσουν το παλιό της όνομα, «ΚΑΛΛΙΣΤΩ Η ΑΡΕΘΟΥΣΑ», δηλ. η όμορφη νύφη που αρδεύει., ποτίζει.
Στην κορυφή του Βορείου Όρους, εραστές της παράδοσης και του τόπου, ο όμιλος «ΕΡΑΤΩ», φτιάχνουν δίπλα στο «Ιερο Κορυφής» του Προφήτη Ηλία ένα μικρό ταμιευτήρα νερού.Για τα πουλιά, τα δένδρα και τους ανθρώπους. Γιά να φυτευτούν και πάλι βαλανιδιές. Να θεριέψουν και να ξανάρθουν οι Δρυάδες. Κι ανάμεσά τους η μικρή Ερατώ. Για να ερωτευτεί και πάλι ένα νέο Αρκάδα και να σπείρει μαζί του το νέο κόσμο της Αρκαδίας.
Αυτός είναι ένας πολιτισμένος τρόπος για να εξαλείψεις το «Άγος» του υβριστή άρχοντα που έκοψε το Μεγάλο Δένδρο και σκότωσε την ωραία νύφη Ερατώ. Το Άγος του «Μητροκτόνου» των Αρκάδων.
Δεν είμαστε οι πρώτοι, αλλά νομίζουμε πως είμαστε ευγενείς και πολιτισμένοι. Οι αρχαίοι Τεγεάτες προσπαθούσαν να εξιλεώσουν το Βορρά και να λυτρωθούν από την ξηρασία με ανθρωποθυσία νεαρών παιδιών. Ο Παυσανίας διασώζει τελετουργικό που σχετίζεται με τα παιδιά του Τεγεάτη Σκέφρο (=κατάξερο) και Λειμώνα(=υγρό). Η ιέρεια κυνηγά να σκοτώσει το Λειμώνα, γιατί αυτός είχε νωρίτερα σκοτώσει τον Σκέφρο(αφήγηση Παυσανία), σύμβολο της βλάστησης που καταστρέφεται από την ξηρασία.Η τελετή αυτή ερμηνεύεται ως κατάλοιπο τελετουργικού ανθρωποθυσιών. Εδώ έχουμε τη συμβολική σφαγή του θύματος.
Αλλά και το μικρό παιδί που ήταν ταμένο(μέχρι τουλάχιστον τα χρόνια του Παυσανάι,το τέλος του 2ου αι. μ.Χ., ) να υπηρετήσει κάποιο χρόνο ως ιερέας στο Ναό της Αλέας στην Τεγέα, φαίνεται σαν προσφορά αναίμακτης θυσίας ή υποκατάστατο ανθρωποθυσίας. Σαν τα τάματα των γιαγιάδων μας, που εντυναν τα παιδιά μαύρα καλογερικά ρούχα, χωρίς όμως και να τα στέλνουν καλόγερους στο μοναστήρι.
Ο Υπερίωνας Ήλιος εξακολουθεί και τώρα, περνώντας πάνω από το Τεγεατικό Παδίο, να καλημερίζει με τις ακτίνες του τους ανθρώπους του Κάμπου.Στην Οδύσσεια ο Υπερίωνας Ήλιος ανατέλλει και καμαρώνει τις γελάδες του στο μυθικό του νησί. Δεν ξέρουμε αν στις ράχες και τα πόδια του δικού μας βουνού έβοσκαν τα Βόδια του Ήλιου. Όμως το αιώνιο παιχνίδι της ιστορίας θέλησε, ώστε το «καταραμένο» βουνό των Αρκάδων να πάρει το παράξενο όνομα Γκράβαρης. Η λέξη έφτασε από τα σλαβικά όπου το θηλυκό όνομα KRAVA σημαίνει αγελάδα, και το αρσενικό kravar σημαίνει αγελαδάρης.
Ποιος ξέρει! Ίσως μαζί με τον Τεγεατικό Λειμώνα να ξαναγυρίσουν τα «Βόδια του Ηλιου» στο Βόρειο Όρος και ο Αγελαδάρης στις πλαγιές και τους πρόποδες του ευλογημένου και ευτυχισμένου πια βουνού. Ίσως! Για τους μεγάλους. Αλλά σίγουρα στις όμορφες ιστορίες μιας ευτυχισμένης γενιάς. Των μικρών παιδιών της Τεγέας.
Παναγιώτης Φ. Δαλαμάγκας
ΤΕΓΕΑΤΙΚΑ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ
«Βεσπασιανισμός»
-------------------
«Και ο Τεγεατικός τι θα κερδίσει;». Κουβέντα κάποιου τελώνη του Τεγεατικού. Κερδώος Ερμής έγινε το έμβλημά μας, για να δηλώνουμε ξεδιάντροπα την ταυτότητα ενός συλλόγου. Εκεί κατάντησε ο Τεγεατικός. Για να μας θυμίσει και πάλι τη δεκαετία του 1980.
Τότε Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας μιλούσε για το «μαγαζί» του Τεγεατικού Συνδέσμου. Και η αναφορά του ήταν ευθέως στο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Τεγέας.Μιλάμε για συμπεριφορά παρακμής, όταν ένας σύλλογος κατ’ επίφαση κοινωφελής απαντά με ερώτημα στη συνετή και πλουσιοπάροχη προσφορά στην Τεγέα και την Αρκαδία από το δραστήριο και συνεχώς αναβαπτιζόμενο Αρκαδικό Επιμελητήριο.
«Βεσπασιανισμός»
-------------------
«Και ο Τεγεατικός τι θα κερδίσει;». Κουβέντα κάποιου τελώνη του Τεγεατικού. Κερδώος Ερμής έγινε το έμβλημά μας, για να δηλώνουμε ξεδιάντροπα την ταυτότητα ενός συλλόγου. Εκεί κατάντησε ο Τεγεατικός. Για να μας θυμίσει και πάλι τη δεκαετία του 1980.
Τότε Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας μιλούσε για το «μαγαζί» του Τεγεατικού Συνδέσμου. Και η αναφορά του ήταν ευθέως στο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Τεγέας.Μιλάμε για συμπεριφορά παρακμής, όταν ένας σύλλογος κατ’ επίφαση κοινωφελής απαντά με ερώτημα στη συνετή και πλουσιοπάροχη προσφορά στην Τεγέα και την Αρκαδία από το δραστήριο και συνεχώς αναβαπτιζόμενο Αρκαδικό Επιμελητήριο.
12.2.07
AΡΚΑΔΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Από τα «ΑΛΩΤΙΑ» στην «ΑΛΩΣΗ»
Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΤΕΓΕΑΣ
(Σε συνεργασία με την «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» και το χορευτικό «ΤΕΓΕΑ»)
και οι Σαράντα Πρόεδροι Κοινοτήτων (καλούντες και καλούμενοι)
που απαρτίζουν το «ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΤΕΤΡΑΔΗΜΟ» και συνθέτουν την εδαφική και πολιτισμική συνέχεια του Μητροπολιτικού Ιστορικού «ΔΗΜΟΥ ΤΕΓΕΑΤΩΝ»,
και με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων του
ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΠΗΣΣΑΣ,
Σας προσκαλούν σε ευλαβικό προσκύνημα
στην «ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑ» στον ΑΓΙΟ ΣΩΣΤΗ ΤΕΓΕΑΣ.
Στο ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΚΛΑΡΙΟΥ ΔΙΟΣ και την
ΚΟΙΝΗ ΕΣΤΙΑ ΤΩΝ ΑΡΚΑΔΩΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Όπου ο Λύκαιος Δίας μοίρασε την Αρκαδία στα παιδιά του Αρκάδα
και χάρισε στους ανθρώπους δικαιοσύνη,
Και το σπαθί της Λευτεριάς του Σολωμού έκοψε τις αλυσίδες της σκλαβιάς και μοίρασε λευτεριά στους σκλαβωμένους.
Εσπέρας Σαββάτου, 19 Σεπτ. 1998.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Α΄ ΜΕΡΟΣ : ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟ, 6 μ.μ. Εσπερινός, κ. λ. π.
Β΄ ΜΕΡΟΣ : ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ, 7 μ.μ.
1. Ο Πανηγυρικός της ημέρας.
2. Επινίκια.
3. Χορός Μάρπησσας και Ασπίδος Ανάθεσις.
4. Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ.
5. Δεξίωση.
Με την εκτίμηση του Συμβουλίου και της Οργανωτικής Επιτροπής
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Γ Υ Ν Α Ι Κ Ο Θ Ο Ι Ν Α Ι Α
ΑΡΕΪ ΑΦΝΕΙΩ ΣΥΜΜΑΧΩ ΕΠΙΝΙΚΙΑ ΑΓΟΥΣΙ
ΜΑΡΠΗΣΣΑ ΤΕΓΕΑΤΙΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΦΕΙΔΑΝΤΕΙΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
ΤΕΚΝΑ ΕΧΕΜΟΥ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΥ ΤΗΛΕΚΛΕΙΤΑ.
ΩΝ ΑΡΕΤΑΝ ΘΡΕΨΕΝ ΑΡΤΟΣ ΒΑΛΑΝΩΝ ΕΓΚΡΥΦΙΑΣ
ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ ΤΕ ΚΛΕΟΣ ΚΑΙ ΝΑΠΑΙΑ ΟΡΗ ΑΡΚΑΔΙΗΣ
Ε Π Ι Ν Ι Κ Ι Ο Δ Ε Ι Π Ν Ο Γ Υ Ν Α Ι Κ Ω Ν
* * * * * * * * * *
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟ ΑΡΗ ΕΠΙΝΙΚΙΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ
Η ΤΕΓΕΑΤΙΣΣΑ ΜΑΡΠΗΣΣΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΦΕΙΔΑΝΤΕΙΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
ΞΑΚΟΥΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΧΕΜΟΥ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΥ.
ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΟΥΣ ΕΘΡΕΨΕ ΨΩΜΙ ΒΑΛΑΝΙΔΙΑΣ ΣΤΗ ΧΟΒΟΛΗ ΨΗΜΕΝΟ,
Η ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ ΚΑΙ Τ’ ΑΡΚΑΔΙΚΑ ΒΟΥΝΑ ΜΕ ΤΑ ΛΑΓΚΑΔΙΑ
ΓΕΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ
(Των εν Θερμοπύλαις Τεγεατών)
------------------------------------
Αγχιμαχητών Τεγεητών εσμέν οι παρά θίν’ αλός μαρνάμενοι
θανάτου γέρας έλαχον, Ελλάς δ’ Ελευθερίης.
΄Αγε δη, ξείνε, κατά χώρην Τεγεητών ποσσίκροτον ορχήσασθαι,
Ελευθερίη δ’ έξαρχος ηγείσθω.
Ει δε κλέος ζωής αθανασίη, των ελευθέρων ουκ έστι θάνατος.
Καγώ γαρ ενθάδε κείμενος, τείσας τε χρέος ζωής, Αρκαδίη ειμί
Πανί και Σειληνοίς συνορχούμενος.
Λαός γαρ κατά λάαν ορέων γίγνεται.
ΓΕΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ
(Για τους Τεγεάτες που έπεσαν στις Θερμοπύλες)
-----------------------------------------------
Από τους γενναίους Τεγεάτες είμαστε που μάχονται στήθος με στήθος
και που πολέμησαν δίπλα στη θάλασσα.
Κέρδισαν το βραβείο του θανάτου και η Ελλάδα τη Λευτεριά.
΄Αντε μπρός, ξένε, πήγαινε στη χώρα των Τεγεατών να χορέψεις
χτυπώντας δυνατά τα πόδια στη γη.
Και πρωτοχορευτής η Λευτεριά να σέρνει το χορό.
Κι αν δόξα της ζωής είναι η αθανασία, για τους ελεύθερους θάνατος δεν υπάρχει.
Αφού κι εγώ εδώ θαμμένος στην Αρκαδία βρίσκομαι
χορεύοντας μαζί με τον Πάνα και με τους Σειληνούς.
Γιατί λαός απ’ τη γενιά του βράχου στα βράχια των βουνών ξαναγυρνά.
ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΣΩΖΟΥΣΑ.
Στον Άγιο Σώστη Τεγέας.
--------------------------------
ΚΤΙΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΓΡΑΦΗ
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΠΗΓΉΣ(Ελευθερώτριας)
-------------------------------------
Α Ψ Β. 1700- ΕΝ ΜΙΝΗ ΜΑΪΟΥ
10 ΑΝΕΚΑΙΝΗΣΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΟΥ
ΓΗΣ Ο ΘΕΙΟΣ ΝΑΟΣ ΟΥΤΟΣ ΤΗΣ Υ
ΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΣ ΧΡΥ
ΣΟΠΗΓΗΣ ΔΙΑ ΕΞΟΔΟΥ ΚΑΙ ΠΛΕ
ΡΟΜΗΣ ΚΑΙ ΚΟΠΟΥ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΤΑΤΟΥ
ΚΥΡΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΕΡΙΑΚΛΗ ΕΚ ΠΟ
ΛΕΟΣ ΘΗΒΑΣ.
Από τα «ΑΛΩΤΙΑ» στην «ΑΛΩΣΗ»
Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΤΕΓΕΑΣ
(Σε συνεργασία με την «ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ» και το χορευτικό «ΤΕΓΕΑ»)
και οι Σαράντα Πρόεδροι Κοινοτήτων (καλούντες και καλούμενοι)
που απαρτίζουν το «ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΤΕΤΡΑΔΗΜΟ» και συνθέτουν την εδαφική και πολιτισμική συνέχεια του Μητροπολιτικού Ιστορικού «ΔΗΜΟΥ ΤΕΓΕΑΤΩΝ»,
και με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων του
ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΠΗΣΣΑΣ,
Σας προσκαλούν σε ευλαβικό προσκύνημα
στην «ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑ» στον ΑΓΙΟ ΣΩΣΤΗ ΤΕΓΕΑΣ.
Στο ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΚΛΑΡΙΟΥ ΔΙΟΣ και την
ΚΟΙΝΗ ΕΣΤΙΑ ΤΩΝ ΑΡΚΑΔΩΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Όπου ο Λύκαιος Δίας μοίρασε την Αρκαδία στα παιδιά του Αρκάδα
και χάρισε στους ανθρώπους δικαιοσύνη,
Και το σπαθί της Λευτεριάς του Σολωμού έκοψε τις αλυσίδες της σκλαβιάς και μοίρασε λευτεριά στους σκλαβωμένους.
Εσπέρας Σαββάτου, 19 Σεπτ. 1998.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Α΄ ΜΕΡΟΣ : ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟ, 6 μ.μ. Εσπερινός, κ. λ. π.
Β΄ ΜΕΡΟΣ : ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ, 7 μ.μ.
1. Ο Πανηγυρικός της ημέρας.
2. Επινίκια.
3. Χορός Μάρπησσας και Ασπίδος Ανάθεσις.
4. Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ.
5. Δεξίωση.
Με την εκτίμηση του Συμβουλίου και της Οργανωτικής Επιτροπής
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Γ Υ Ν Α Ι Κ Ο Θ Ο Ι Ν Α Ι Α
ΑΡΕΪ ΑΦΝΕΙΩ ΣΥΜΜΑΧΩ ΕΠΙΝΙΚΙΑ ΑΓΟΥΣΙ
ΜΑΡΠΗΣΣΑ ΤΕΓΕΑΤΙΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΦΕΙΔΑΝΤΕΙΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
ΤΕΚΝΑ ΕΧΕΜΟΥ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΥ ΤΗΛΕΚΛΕΙΤΑ.
ΩΝ ΑΡΕΤΑΝ ΘΡΕΨΕΝ ΑΡΤΟΣ ΒΑΛΑΝΩΝ ΕΓΚΡΥΦΙΑΣ
ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ ΤΕ ΚΛΕΟΣ ΚΑΙ ΝΑΠΑΙΑ ΟΡΗ ΑΡΚΑΔΙΗΣ
Ε Π Ι Ν Ι Κ Ι Ο Δ Ε Ι Π Ν Ο Γ Υ Ν Α Ι Κ Ω Ν
* * * * * * * * * *
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟ ΑΡΗ ΕΠΙΝΙΚΙΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ
Η ΤΕΓΕΑΤΙΣΣΑ ΜΑΡΠΗΣΣΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΦΕΙΔΑΝΤΕΙΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
ΞΑΚΟΥΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΧΕΜΟΥ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΥ.
ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΟΥΣ ΕΘΡΕΨΕ ΨΩΜΙ ΒΑΛΑΝΙΔΙΑΣ ΣΤΗ ΧΟΒΟΛΗ ΨΗΜΕΝΟ,
Η ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ ΚΑΙ Τ’ ΑΡΚΑΔΙΚΑ ΒΟΥΝΑ ΜΕ ΤΑ ΛΑΓΚΑΔΙΑ
ΓΕΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ
(Των εν Θερμοπύλαις Τεγεατών)
------------------------------------
Αγχιμαχητών Τεγεητών εσμέν οι παρά θίν’ αλός μαρνάμενοι
θανάτου γέρας έλαχον, Ελλάς δ’ Ελευθερίης.
΄Αγε δη, ξείνε, κατά χώρην Τεγεητών ποσσίκροτον ορχήσασθαι,
Ελευθερίη δ’ έξαρχος ηγείσθω.
Ει δε κλέος ζωής αθανασίη, των ελευθέρων ουκ έστι θάνατος.
Καγώ γαρ ενθάδε κείμενος, τείσας τε χρέος ζωής, Αρκαδίη ειμί
Πανί και Σειληνοίς συνορχούμενος.
Λαός γαρ κατά λάαν ορέων γίγνεται.
ΓΕΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ
(Για τους Τεγεάτες που έπεσαν στις Θερμοπύλες)
-----------------------------------------------
Από τους γενναίους Τεγεάτες είμαστε που μάχονται στήθος με στήθος
και που πολέμησαν δίπλα στη θάλασσα.
Κέρδισαν το βραβείο του θανάτου και η Ελλάδα τη Λευτεριά.
΄Αντε μπρός, ξένε, πήγαινε στη χώρα των Τεγεατών να χορέψεις
χτυπώντας δυνατά τα πόδια στη γη.
Και πρωτοχορευτής η Λευτεριά να σέρνει το χορό.
Κι αν δόξα της ζωής είναι η αθανασία, για τους ελεύθερους θάνατος δεν υπάρχει.
Αφού κι εγώ εδώ θαμμένος στην Αρκαδία βρίσκομαι
χορεύοντας μαζί με τον Πάνα και με τους Σειληνούς.
Γιατί λαός απ’ τη γενιά του βράχου στα βράχια των βουνών ξαναγυρνά.
ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΣΩΖΟΥΣΑ.
Στον Άγιο Σώστη Τεγέας.
--------------------------------
ΚΤΙΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΓΡΑΦΗ
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΠΗΓΉΣ(Ελευθερώτριας)
-------------------------------------
Α Ψ Β. 1700- ΕΝ ΜΙΝΗ ΜΑΪΟΥ
10 ΑΝΕΚΑΙΝΗΣΘΗ ΕΚ ΒΑΘΡΟΥ
ΓΗΣ Ο ΘΕΙΟΣ ΝΑΟΣ ΟΥΤΟΣ ΤΗΣ Υ
ΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΣ ΧΡΥ
ΣΟΠΗΓΗΣ ΔΙΑ ΕΞΟΔΟΥ ΚΑΙ ΠΛΕ
ΡΟΜΗΣ ΚΑΙ ΚΟΠΟΥ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΤΑΤΟΥ
ΚΥΡΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΕΡΙΑΚΛΗ ΕΚ ΠΟ
ΛΕΟΣ ΘΗΒΑΣ.
1.1.07
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ και ΔΗΜΑΡΧΩΝ «Εργα και Ημέραι»
ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ
Το Τέρας.
Περί μεταθέσεως της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας.(ΦΕΚ. 77/31-3-1900 Τ. Α).
---------------------------
Θεομεσάνοιχτα είχαμε όλοι εμείς, δάσκαλοι και καθηγητές, για τους πολιτικούς θεσμούς και το πώς λειτουργούσαν. Πόσο περισσότερο οι Κοινοτάρχες. Κοινοτ.. Σύμβουλοι και απλοί πολίτες, που τους ζητούσαμε να ψηφίσουν τη δημιουργία του Δήμου Τεγέας από το 1986. Ή και τώρα, που ζητάμε «μια χεσιά τόπο», μια γωνιά Γραφείου για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Και όμως, ο ΔΗΜΟΣ είναι υπεύθυνος (μόνο στα χαρτιά;) για την προστασία του Φυσικού και Πολιτιστικού περιβάλλοντος. Και μεις «Εθελοντές» στην «Ολυμπιάδα του Τίποτα».
Για να βγει το Διάταγμα που προαναφέραμε και ακολουθεί, χρειάστηκε μια ολόκληρη περιπέτεια. Και η απόφαση έφτανε σαν ευχή στην Κυβέρνηση. Με συνημμένες τρεις αποφάσεις Δημοτικών Συμβουλίων και μία του Επαρχιακού Συμβουλίου. Με πίνακα των χωριών της Τεγέας, τον πληθυσμό καθενός και την απόσταση σε ώρες και λεπτά (ποδαρόδρομου) από την παλιά και νέα έδρα του Δήμου. Ακόμα και οι υποδομές που υπήρχαν.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά πως οι πρωτοσχηματισμένοι στη Μαντινεία Δήμοι μέσα σε πέντε χρόνια (1836-1941) περιορίστηκαν αριθμητικά στους μισούς. Γιατί οι Δήμοι έπρεπε να είναι βιώσιμοι. Σε τι βαθμό σήμερα ο πολίτης γνωρίζει πως ο Δήμος είναι ένας δυναμικός εξελισσόμενος θεσμός: Και πως πρέπει να είναι έτοιμος και για κάποιες αλλαγές, αν οι ανάγκες το απαιτήσουν.
Και για την Τεγέα ρωτάμε και σήμερα: Εχουμε Δημοτικό Συμβούλιο ή «Τέρας», Δήμαρχο ή «Περούκα», δηλαδή Κοινοτάρχη που φοράει την περούκα του Δημάρχου και την τραγιάσκα του μικροπωλητή, του μικροπολίτη μικροπολιτικού. Δεν έφτανε που στην Τεγέα γνωρίσαμε τα χάλια μιας κυριολεκτικά χαμένης τετραετίας, της τετραετίας των «Χαμένων Δημάρχων». Έρχεται και ο τωρινός Δήμαρχος αφού διακήρυξε περήφανα πως παρέλαβε «καμένη γη» που κάπνιζε ακόμη, κάθεται ακόμα σε πυροσβεστήρα σημειώνοντας ΝΑΙ τούτο, ΝΑΙ εκείνο, Ναι το άλλο, ΝΑΙ εδώ, ΝΑΙ εκεί. Και το άθροισμα ένα ΤΕΡΑΣ. Πέντε ΝΑΙ κάνουν απλά ένα ΟΧΙ.
Υπάρχουν αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου που λειτούργησαν σε προλογικό επίπεδο, στη σφαίρα του παραλόγου. Και γεννάται το ερώτημα (που είναι ερώτημα και για άλλους Δήμους): Δημιούργησε το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας «Δημοτική» συνείδηση; Εκπαίδευσε δημότες- πολίτες; Δικαιολογείται να ακούγεται η φράση «Τι θες εσύ στο δικό μας χωριό;»
Η Τεγέα που σε όλα πρωτοτυπεί, έβγαλε λένε και μια καινούργια ράτσα τεράτων, τους «ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ». Τρεις Δημοτικοί Σύμβουλοι που μπήκανε κανονικά (από πόρτα) στο Μαντρί του Δημάρχου, πηδήξανε βιαστικά τη μάντρα. Τρεις «Μαντράχαλοι», που λέει και ο λαός. Και από πίσω «Δήμαρχος Μαντράχαλος» που έγινε από τη βιασύνη του να τους πιάσει και από τη μάντρα που «χάλασε» στις Ρίζες. Και τον κυνηγάγανε οι «Θηροφύλακες» για παράνομο κυνήγι.
Τέσσερις «μαντράχαλοι» είναι σαν το τέθριππο στην πίσω όψη του νομίσματος της «ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ». Με γυναίκα ηνίοχο που μπορεί να συμβολίζει και την Τεγέα. Από τότε που κυκλοφόρησε το νόμισμα η ηνίοχος είναι ακίνητη, σαν την ΤΕΓΕΑ του Δημάρχου, και την απόφαση που παίρνει και δεν παίρνει.
Το «τέθριππο» όμως του Δήμου Τεγέας, δεν έχει σχέση με άλλα «Δημοτικά Ιπποδρόμια». Είναι ένα τέθριππο ΤΕΡΑΣ. Αλλά στην Τεγέα έχει προϊστορία, όχι σαν το «Τέρας του Λοχ Νες» της Σκωτίας. Σε μας είναι «Τεγ-Νες», και «Τεχ-Νες», ανάλογα με τα τεχνάσματα του Δημοτικού Συμβουλίου και των «Μαντράχαλων». Και ιδού οι αποδείξεις από την αληθινή «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΓΕΑΣ».
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ , ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
Λαβόντες υπ’ όψιν τα άρθρα 8 του περί δήμων νόμου και του από 7 Μαρτίου νόμου ΑΛΙΣΤ΄ Περί τροποποιήσεως διατάξεων του προειρημένου, και τας από 9 Νοεμβρίου 1896 υπ’ αριθ. 13 και από 20 Νοεμβρίου 1899 υπ’ αριθ. 5 γνωμοδοτήσεις του δημοτικού συμβουλίου Τεγέας και την από 18 Μαρτίου 1897 υπ’ αριθ. 2 ομοίαν του επαρχιακού συμβουλίου Μαντινείας, προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, μετατίθεμεν την πρωτεύουσαν του δήμου τούτου από του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
Ο αυτός Υπουργός δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν διάταγμα.
Εν Αθήναις τη 26 Μαρτίου 1900
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Ο Υπουργός των Εσωτερικών
Ι. Ν. ΘΕΟΤΟΚΗΣ
Αριθ. 13 : ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ.
Συγκείμενον εξ απάντων των μελών αυτού.
Συνήλθε σήμερον την τρίτην του μηνός Νοεμβρίου 1896 έτους ημέραν Κυριακήν και ώραν 10 π.μ. συνεπεία της υπ’ αριθ. 558 εγγράφου προσκλήσεως του προέδρου Σπυρ. Μπισμπίκη και του από 30 8/βρίου ε. έ. πρακτικού αναβολής της ορισθείσης τότε συνεδριάσεως, δι’ ού ορίσθη η σημερινή συνεδρίασις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας Χρ. Χριστοπούλου, όστις υπέβαλεν ημίν προς ψήφισιν τον προϋπολογισμόν του δήμου διά το έτος 1897, τον απολογισμόν της διαχειρίσεως του έτους 1895 την πρότασιν δύο δημοδιδασκάλων διά τας κενάς θέσεις των δημοτικών σχολείων Κερασίτζας και Μαγούλας κ.λ.π. και επεξεργασθέντες ταύτα πάντα απεφάνθημεν συνταχθεισών των υπ’ αριθ. 10 περί του απολογισμού, 11 περί του προϋπολογισμού, 12 περί διορισμού και μεταθέσεως δημοδιδασκάλων πράξεων σημερινής ημερομηνίας,
περί ώραν 11 π.μ. ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου υπέβαλεν πρότασιν μεταφοράς της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου ΠΙΑΛΙ εις το χωρίον ΑΧΟΥΡΙΑ.
και υποστήριξε την πρότασίν του ταύτην λόγω του ότι το χωρίον Αχούρια είναι το κεντρικότερον και υπό πληθυσμόν μεγαλύτερον και υγιέστερον και εις αυτό τούτο το χωρίον ανήκει να έχει την έδραν του ο δήμος Τεγέας., διότι από της συστάσεως του περί δημαιρεσιών νόμου μέχρι του 1880 έτους,(σ.σ. δεν ακριβολογούν, διότι η μετάθεση έγινε με το Β.Δ. 29-11-1873, ΦΕΚ.60/24-12-1873) η Τεγέα είχε έδραν το χωρίον Αχούρια προσέτι δε ήδρευον και ειρηνοδικείον και υποθηκοφυλακείον, αλλ’ έκτοτε διά λόγους πολιτικούς και διότι ο εκλεχθείς τότε δήμαρχος Αναστ. Βούτσης ήτο κάτοικος του χωρίου Πιαλί κατόρθωσε διά της ισχυούσης τότε πολιτικής και μετεφέρθη η πρωτεύουσα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Αχούρια εις το χωρίον Πιαλί, ένθα μέχρι σήμερον διατηρείται, και εζήτησε ίνα υπερψηφίσωμεν της προτάσεως ταύτης
Ο δε δήμαρχος Τεγέας εις το άκουσμα της προτάσεως εξηγριώθη εναντίον του προέδρου, υβρίσας μάλιστα αυτόν διά της λέξεως ΤΕΡΑΣ και διέταξε τους ακολουθούντας τας γνώμας του δημοτικούς Ν. Κοτσιαρίδην, Αθαν. Καστραντάν, Αλέξ. Αλεξόπουλον, Χρίστον Πετράκον και Χρίστον Πατέραν ίνα αρνηθώσιν την υπογραφήν της παρούσης πράξεως και να μη εκφέρωσιν επ’ αυτής την γνώμην των, οι δε λοιποί επτά σύμβουλοι ήτοι ο πρόεδρος Σπυρ. Μπισμπίκης, Φίλιππος Καραγιάννης, Χρ. Μπούρης, Πέτρος Γιαννόπουλος, Ιωάννης Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου και Δημ. Παναγόπουλος αποδεχόμενοι την πρότασιν του προέδρου ως στηριζομένην εις τον νόμον και το δίκαιον.
Αποφαινόμεθα
1) Να μεταφερθεί η έδρα της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
2) Επίσης να μεταφερθώσι αμφότερα τα εκλογικά τμήματα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια και ως καταστήματα ψηφοφορίας να ορισθώσιν του μεν Α΄ τμήματος το δημοτικόν σχολείον Αχουρίων, του δε Β΄ ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου, αμφότερα έχουσι χώρον και κατάλληλα εισί απέχοντα αλλήλων περί τα 70 μέτρα, έχουσι πλατείας άνω των 3 χιλιάδων μέτρων έκαστον, ενώ τα υπάρχοντα καταστήματα ψηφοφορίας εν Πιαλί μήτε χώρον έχουσι μήτε πλατείας και κατά την ημέραν της εκλογής πάντοτε συμβαίνουν ατοπήματα και νοθείαι της εκλογής.
Εφ’ ω συνετάχθη η παρούσα πράξις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας, ήτις αναγνωσθείσα και βεβαιωθείσα υπογράφεται παρ’ ημών των λοιπών συμβούλων, ήτοι των Ν. Κοτσιαρίδου, Αθ. Καστραντά, Χρ. Πατέρα, Αλεξ. Αλεξοπούλου και Χρ. Πετράκου αρνηθέντων να υπογράψωσι προσκληθέντες, επίσης ηρνήθη και ο δήμαρχος Τεγέας Χρ. Χρηστόπουλος.
Ο πρόεδρος: Σπυρ. Π. Μπισμπίκης Τα μέλη: Δ. Παναγόπουλος Πέτρος Γιαννακόπουλος, Χρ. Γ. Μπούρης, Φίλιππος Γ. Καραγιάννης, Ι. Γ. Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου.
Όπως βλέπουμε οι Τεγεάτες φαίνεται πως ήταν ανέκαθεν επιρρεπείς ή κοινώς «για τα πανηγύρια». Σαν το Δήμαρχο Τεγέας. Δυο χρόνια του ζητάμε να στήσει σε μια άκρη ενός Γραφείου το Γραμματοκιβώτιο του Συνέσμου Φυσικού και Πολιτιστικού Περιβάλλοντος «Η ΑΡΕΘΟΥΣΑ», και αυτός κοιτάζει το Τέθριππο του Δήμου και σκέφτεται: Θα πέσει: Δε θα πέσει ο «ΗΝΙΟΧΟΣ»; Και μεις επαναλαμβάνουμε μηχανικά: Θα πέσει; Δε θα πέσει; Και αν πέσει ποιος θα μαζέψει τις πέτρες της μάντρας. Οι «ΜΑΝΤΡΆΧΑΛΟΙ» δεν είναι για τέτοια, αλλά για «τέτοια»
Βλέπετε τερατούργημα τα είδαν και οι εν Αθήναις πριν από 113 χρόνια, γιατί εκτός από αυτή την απόφαση «τέρας», δημοσιεύονται στο ΦΕΚ και όσα μνημονεύονται ώστε το Β.Δ. να ακολουθείται από ουρά που θυμίζει το γνωστό τέρας, τη Χίμαιρα (μπροστά λιοντάρι, στη μέση αγρίμι και στην ουρά φίδι).
Με τι μοιάζει το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας, ας το βρουν μόνοι τους οι κ.κ. Δημοτικοί Σύμβουλοι. Δεν είναι δα και θέμα Μαθηματικών των Πανελληνίων Εξετάσεων.
Περιμένουμε και τρέχουμε σαν τη νύφη «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Που πήρε των ομματιών της, όχι γαιτί την ερωτεύθηκε ο ΑΛΦΕΙΟΣ, αλλά γιατί πήγε να την «πηδήξει». Οι νύφη ήταν παρθένα. Δεν είναι σαν την Τεγέα και σαν την. . . Την Εξουσία, να πούμε. Και σαν . . .(χώστε μόνοι σας ό,τι θέλετε. Ακόμα την ΑΠΟΓΡΑΦΗ της Ν.Δ.. Και εκεί γίνεται της π. . . .ς . . γίνεται)..
Πως μεταφέρουν την «έδρα» τους οι σηνερινοί Υπουργοί και Δήμαρχοι; Σύντομα και από καθ-έδρας. Αλλάζοντας κάθισμα!
Κύριε Δήμαρχε! Να υποβάλω το αίτημα στο Δήμαρχο Συρακουσών; Μήπως θα είχε καλύτερη τύχη!
Για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ»
Π. Δαλαμάγκας, Τεγεάτης.
ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ
Το Τέρας.
Περί μεταθέσεως της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας.(ΦΕΚ. 77/31-3-1900 Τ. Α).
---------------------------
Θεομεσάνοιχτα είχαμε όλοι εμείς, δάσκαλοι και καθηγητές, για τους πολιτικούς θεσμούς και το πώς λειτουργούσαν. Πόσο περισσότερο οι Κοινοτάρχες. Κοινοτ.. Σύμβουλοι και απλοί πολίτες, που τους ζητούσαμε να ψηφίσουν τη δημιουργία του Δήμου Τεγέας από το 1986. Ή και τώρα, που ζητάμε «μια χεσιά τόπο», μια γωνιά Γραφείου για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Και όμως, ο ΔΗΜΟΣ είναι υπεύθυνος (μόνο στα χαρτιά;) για την προστασία του Φυσικού και Πολιτιστικού περιβάλλοντος. Και μεις «Εθελοντές» στην «Ολυμπιάδα του Τίποτα».
Για να βγει το Διάταγμα που προαναφέραμε και ακολουθεί, χρειάστηκε μια ολόκληρη περιπέτεια. Και η απόφαση έφτανε σαν ευχή στην Κυβέρνηση. Με συνημμένες τρεις αποφάσεις Δημοτικών Συμβουλίων και μία του Επαρχιακού Συμβουλίου. Με πίνακα των χωριών της Τεγέας, τον πληθυσμό καθενός και την απόσταση σε ώρες και λεπτά (ποδαρόδρομου) από την παλιά και νέα έδρα του Δήμου. Ακόμα και οι υποδομές που υπήρχαν.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά πως οι πρωτοσχηματισμένοι στη Μαντινεία Δήμοι μέσα σε πέντε χρόνια (1836-1941) περιορίστηκαν αριθμητικά στους μισούς. Γιατί οι Δήμοι έπρεπε να είναι βιώσιμοι. Σε τι βαθμό σήμερα ο πολίτης γνωρίζει πως ο Δήμος είναι ένας δυναμικός εξελισσόμενος θεσμός: Και πως πρέπει να είναι έτοιμος και για κάποιες αλλαγές, αν οι ανάγκες το απαιτήσουν.
Και για την Τεγέα ρωτάμε και σήμερα: Εχουμε Δημοτικό Συμβούλιο ή «Τέρας», Δήμαρχο ή «Περούκα», δηλαδή Κοινοτάρχη που φοράει την περούκα του Δημάρχου και την τραγιάσκα του μικροπωλητή, του μικροπολίτη μικροπολιτικού. Δεν έφτανε που στην Τεγέα γνωρίσαμε τα χάλια μιας κυριολεκτικά χαμένης τετραετίας, της τετραετίας των «Χαμένων Δημάρχων». Έρχεται και ο τωρινός Δήμαρχος αφού διακήρυξε περήφανα πως παρέλαβε «καμένη γη» που κάπνιζε ακόμη, κάθεται ακόμα σε πυροσβεστήρα σημειώνοντας ΝΑΙ τούτο, ΝΑΙ εκείνο, Ναι το άλλο, ΝΑΙ εδώ, ΝΑΙ εκεί. Και το άθροισμα ένα ΤΕΡΑΣ. Πέντε ΝΑΙ κάνουν απλά ένα ΟΧΙ.
Υπάρχουν αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου που λειτούργησαν σε προλογικό επίπεδο, στη σφαίρα του παραλόγου. Και γεννάται το ερώτημα (που είναι ερώτημα και για άλλους Δήμους): Δημιούργησε το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας «Δημοτική» συνείδηση; Εκπαίδευσε δημότες- πολίτες; Δικαιολογείται να ακούγεται η φράση «Τι θες εσύ στο δικό μας χωριό;»
Η Τεγέα που σε όλα πρωτοτυπεί, έβγαλε λένε και μια καινούργια ράτσα τεράτων, τους «ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ». Τρεις Δημοτικοί Σύμβουλοι που μπήκανε κανονικά (από πόρτα) στο Μαντρί του Δημάρχου, πηδήξανε βιαστικά τη μάντρα. Τρεις «Μαντράχαλοι», που λέει και ο λαός. Και από πίσω «Δήμαρχος Μαντράχαλος» που έγινε από τη βιασύνη του να τους πιάσει και από τη μάντρα που «χάλασε» στις Ρίζες. Και τον κυνηγάγανε οι «Θηροφύλακες» για παράνομο κυνήγι.
Τέσσερις «μαντράχαλοι» είναι σαν το τέθριππο στην πίσω όψη του νομίσματος της «ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ». Με γυναίκα ηνίοχο που μπορεί να συμβολίζει και την Τεγέα. Από τότε που κυκλοφόρησε το νόμισμα η ηνίοχος είναι ακίνητη, σαν την ΤΕΓΕΑ του Δημάρχου, και την απόφαση που παίρνει και δεν παίρνει.
Το «τέθριππο» όμως του Δήμου Τεγέας, δεν έχει σχέση με άλλα «Δημοτικά Ιπποδρόμια». Είναι ένα τέθριππο ΤΕΡΑΣ. Αλλά στην Τεγέα έχει προϊστορία, όχι σαν το «Τέρας του Λοχ Νες» της Σκωτίας. Σε μας είναι «Τεγ-Νες», και «Τεχ-Νες», ανάλογα με τα τεχνάσματα του Δημοτικού Συμβουλίου και των «Μαντράχαλων». Και ιδού οι αποδείξεις από την αληθινή «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΓΕΑΣ».
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ , ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
Λαβόντες υπ’ όψιν τα άρθρα 8 του περί δήμων νόμου και του από 7 Μαρτίου νόμου ΑΛΙΣΤ΄ Περί τροποποιήσεως διατάξεων του προειρημένου, και τας από 9 Νοεμβρίου 1896 υπ’ αριθ. 13 και από 20 Νοεμβρίου 1899 υπ’ αριθ. 5 γνωμοδοτήσεις του δημοτικού συμβουλίου Τεγέας και την από 18 Μαρτίου 1897 υπ’ αριθ. 2 ομοίαν του επαρχιακού συμβουλίου Μαντινείας, προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, μετατίθεμεν την πρωτεύουσαν του δήμου τούτου από του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
Ο αυτός Υπουργός δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν διάταγμα.
Εν Αθήναις τη 26 Μαρτίου 1900
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Ο Υπουργός των Εσωτερικών
Ι. Ν. ΘΕΟΤΟΚΗΣ
Αριθ. 13 : ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ.
Συγκείμενον εξ απάντων των μελών αυτού.
Συνήλθε σήμερον την τρίτην του μηνός Νοεμβρίου 1896 έτους ημέραν Κυριακήν και ώραν 10 π.μ. συνεπεία της υπ’ αριθ. 558 εγγράφου προσκλήσεως του προέδρου Σπυρ. Μπισμπίκη και του από 30 8/βρίου ε. έ. πρακτικού αναβολής της ορισθείσης τότε συνεδριάσεως, δι’ ού ορίσθη η σημερινή συνεδρίασις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας Χρ. Χριστοπούλου, όστις υπέβαλεν ημίν προς ψήφισιν τον προϋπολογισμόν του δήμου διά το έτος 1897, τον απολογισμόν της διαχειρίσεως του έτους 1895 την πρότασιν δύο δημοδιδασκάλων διά τας κενάς θέσεις των δημοτικών σχολείων Κερασίτζας και Μαγούλας κ.λ.π. και επεξεργασθέντες ταύτα πάντα απεφάνθημεν συνταχθεισών των υπ’ αριθ. 10 περί του απολογισμού, 11 περί του προϋπολογισμού, 12 περί διορισμού και μεταθέσεως δημοδιδασκάλων πράξεων σημερινής ημερομηνίας,
περί ώραν 11 π.μ. ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου υπέβαλεν πρότασιν μεταφοράς της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου ΠΙΑΛΙ εις το χωρίον ΑΧΟΥΡΙΑ.
και υποστήριξε την πρότασίν του ταύτην λόγω του ότι το χωρίον Αχούρια είναι το κεντρικότερον και υπό πληθυσμόν μεγαλύτερον και υγιέστερον και εις αυτό τούτο το χωρίον ανήκει να έχει την έδραν του ο δήμος Τεγέας., διότι από της συστάσεως του περί δημαιρεσιών νόμου μέχρι του 1880 έτους,(σ.σ. δεν ακριβολογούν, διότι η μετάθεση έγινε με το Β.Δ. 29-11-1873, ΦΕΚ.60/24-12-1873) η Τεγέα είχε έδραν το χωρίον Αχούρια προσέτι δε ήδρευον και ειρηνοδικείον και υποθηκοφυλακείον, αλλ’ έκτοτε διά λόγους πολιτικούς και διότι ο εκλεχθείς τότε δήμαρχος Αναστ. Βούτσης ήτο κάτοικος του χωρίου Πιαλί κατόρθωσε διά της ισχυούσης τότε πολιτικής και μετεφέρθη η πρωτεύουσα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Αχούρια εις το χωρίον Πιαλί, ένθα μέχρι σήμερον διατηρείται, και εζήτησε ίνα υπερψηφίσωμεν της προτάσεως ταύτης
Ο δε δήμαρχος Τεγέας εις το άκουσμα της προτάσεως εξηγριώθη εναντίον του προέδρου, υβρίσας μάλιστα αυτόν διά της λέξεως ΤΕΡΑΣ και διέταξε τους ακολουθούντας τας γνώμας του δημοτικούς Ν. Κοτσιαρίδην, Αθαν. Καστραντάν, Αλέξ. Αλεξόπουλον, Χρίστον Πετράκον και Χρίστον Πατέραν ίνα αρνηθώσιν την υπογραφήν της παρούσης πράξεως και να μη εκφέρωσιν επ’ αυτής την γνώμην των, οι δε λοιποί επτά σύμβουλοι ήτοι ο πρόεδρος Σπυρ. Μπισμπίκης, Φίλιππος Καραγιάννης, Χρ. Μπούρης, Πέτρος Γιαννόπουλος, Ιωάννης Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου και Δημ. Παναγόπουλος αποδεχόμενοι την πρότασιν του προέδρου ως στηριζομένην εις τον νόμον και το δίκαιον.
Αποφαινόμεθα
1) Να μεταφερθεί η έδρα της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
2) Επίσης να μεταφερθώσι αμφότερα τα εκλογικά τμήματα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια και ως καταστήματα ψηφοφορίας να ορισθώσιν του μεν Α΄ τμήματος το δημοτικόν σχολείον Αχουρίων, του δε Β΄ ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου, αμφότερα έχουσι χώρον και κατάλληλα εισί απέχοντα αλλήλων περί τα 70 μέτρα, έχουσι πλατείας άνω των 3 χιλιάδων μέτρων έκαστον, ενώ τα υπάρχοντα καταστήματα ψηφοφορίας εν Πιαλί μήτε χώρον έχουσι μήτε πλατείας και κατά την ημέραν της εκλογής πάντοτε συμβαίνουν ατοπήματα και νοθείαι της εκλογής.
Εφ’ ω συνετάχθη η παρούσα πράξις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας, ήτις αναγνωσθείσα και βεβαιωθείσα υπογράφεται παρ’ ημών των λοιπών συμβούλων, ήτοι των Ν. Κοτσιαρίδου, Αθ. Καστραντά, Χρ. Πατέρα, Αλεξ. Αλεξοπούλου και Χρ. Πετράκου αρνηθέντων να υπογράψωσι προσκληθέντες, επίσης ηρνήθη και ο δήμαρχος Τεγέας Χρ. Χρηστόπουλος.
Ο πρόεδρος: Σπυρ. Π. Μπισμπίκης Τα μέλη: Δ. Παναγόπουλος Πέτρος Γιαννακόπουλος, Χρ. Γ. Μπούρης, Φίλιππος Γ. Καραγιάννης, Ι. Γ. Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου.
Όπως βλέπουμε οι Τεγεάτες φαίνεται πως ήταν ανέκαθεν επιρρεπείς ή κοινώς «για τα πανηγύρια». Σαν το Δήμαρχο Τεγέας. Δυο χρόνια του ζητάμε να στήσει σε μια άκρη ενός Γραφείου το Γραμματοκιβώτιο του Συνέσμου Φυσικού και Πολιτιστικού Περιβάλλοντος «Η ΑΡΕΘΟΥΣΑ», και αυτός κοιτάζει το Τέθριππο του Δήμου και σκέφτεται: Θα πέσει: Δε θα πέσει ο «ΗΝΙΟΧΟΣ»; Και μεις επαναλαμβάνουμε μηχανικά: Θα πέσει; Δε θα πέσει; Και αν πέσει ποιος θα μαζέψει τις πέτρες της μάντρας. Οι «ΜΑΝΤΡΆΧΑΛΟΙ» δεν είναι για τέτοια, αλλά για «τέτοια»
Βλέπετε τερατούργημα τα είδαν και οι εν Αθήναις πριν από 113 χρόνια, γιατί εκτός από αυτή την απόφαση «τέρας», δημοσιεύονται στο ΦΕΚ και όσα μνημονεύονται ώστε το Β.Δ. να ακολουθείται από ουρά που θυμίζει το γνωστό τέρας, τη Χίμαιρα (μπροστά λιοντάρι, στη μέση αγρίμι και στην ουρά φίδι).
Με τι μοιάζει το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας, ας το βρουν μόνοι τους οι κ.κ. Δημοτικοί Σύμβουλοι. Δεν είναι δα και θέμα Μαθηματικών των Πανελληνίων Εξετάσεων.
Περιμένουμε και τρέχουμε σαν τη νύφη «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Που πήρε των ομματιών της, όχι γαιτί την ερωτεύθηκε ο ΑΛΦΕΙΟΣ, αλλά γιατί πήγε να την «πηδήξει». Οι νύφη ήταν παρθένα. Δεν είναι σαν την Τεγέα και σαν την. . . Την Εξουσία, να πούμε. Και σαν . . .(χώστε μόνοι σας ό,τι θέλετε. Ακόμα την ΑΠΟΓΡΑΦΗ της Ν.Δ.. Και εκεί γίνεται της π. . . .ς . . γίνεται)..
Πως μεταφέρουν την «έδρα» τους οι σηνερινοί Υπουργοί και Δήμαρχοι; Σύντομα και από καθ-έδρας. Αλλάζοντας κάθισμα!
Κύριε Δήμαρχε! Να υποβάλω το αίτημα στο Δήμαρχο Συρακουσών; Μήπως θα είχε καλύτερη τύχη!
Για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ»
Π. Δαλαμάγκας, Τεγεάτης.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ και ΔΗΜΑΡΧΩΝ «Εργα και Ημέραι»
ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ
Το Τέρας.
Περί μεταθέσεως της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας.(ΦΕΚ. 77/31-3-1900 Τ. Α).
---------------------------
Θεομεσάνοιχτα είχαμε όλοι εμείς, δάσκαλοι και καθηγητές, για τους πολιτικούς θεσμούς και το πώς λειτουργούσαν. Πόσο περισσότερο οι Κοινοτάρχες. Κοινοτ.. Σύμβουλοι και απλοί πολίτες, που τους ζητούσαμε να ψηφίσουν τη δημιουργία του Δήμου Τεγέας από το 1986. Ή και τώρα, που ζητάμε «μια χεσιά τόπο», μια γωνιά Γραφείου για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Και όμως, ο ΔΗΜΟΣ είναι υπεύθυνος (μόνο στα χαρτιά;) για την προστασία του Φυσικού και Πολιτιστικού περιβάλλοντος. Και μεις «Εθελοντές» στην «Ολυμπιάδα του Τίποτα».
Για να βγει το Διάταγμα που προαναφέραμε και ακολουθεί, χρειάστηκε μια ολόκληρη περιπέτεια. Και η απόφαση έφτανε σαν ευχή στην Κυβέρνηση. Με συνημμένες τρεις αποφάσεις Δημοτικών Συμβουλίων και μία του Επαρχιακού Συμβουλίου. Με πίνακα των χωριών της Τεγέας, τον πληθυσμό καθενός και την απόσταση σε ώρες και λεπτά (ποδαρόδρομου) από την παλιά και νέα έδρα του Δήμου. Ακόμα και οι υποδομές που υπήρχαν.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά πως οι πρωτοσχηματισμένοι στη Μαντινεία Δήμοι μέσα σε πέντε χρόνια (1836-1941) περιορίστηκαν αριθμητικά στους μισούς. Γιατί οι Δήμοι έπρεπε να είναι βιώσιμοι. Σε τι βαθμό σήμερα ο πολίτης γνωρίζει πως ο Δήμος είναι ένας δυναμικός εξελισσόμενος θεσμός: Και πως πρέπει να είναι έτοιμος και για κάποιες αλλαγές, αν οι ανάγκες το απαιτήσουν.
Και για την Τεγέα ρωτάμε και σήμερα: Εχουμε Δημοτικό Συμβούλιο ή «Τέρας», Δήμαρχο ή «Περούκα», δηλαδή Κοινοτάρχη που φοράει την περούκα του Δημάρχου και την τραγιάσκα του μικροπωλητή, του μικροπολίτη μικροπολιτικού. Δεν έφτανε που στην Τεγέα γνωρίσαμε τα χάλια μιας κυριολεκτικά χαμένης τετραετίας, της τετραετίας των «Χαμένων Δημάρχων». Έρχεται και ο τωρινός Δήμαρχος αφού διακήρυξε περήφανα πως παρέλαβε «καμένη γη» που κάπνιζε ακόμη, κάθεται ακόμα σε πυροσβεστήρα σημειώνοντας ΝΑΙ τούτο, ΝΑΙ εκείνο, Ναι το άλλο, ΝΑΙ εδώ, ΝΑΙ εκεί. Και το άθροισμα ένα ΤΕΡΑΣ. Πέντε ΝΑΙ κάνουν απλά ένα ΟΧΙ.
Υπάρχουν αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου που λειτούργησαν σε προλογικό επίπεδο, στη σφαίρα του παραλόγου. Και γεννάται το ερώτημα (που είναι ερώτημα και για άλλους Δήμους): Δημιούργησε το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας «Δημοτική» συνείδηση; Εκπαίδευσε δημότες- πολίτες; Δικαιολογείται να ακούγεται η φράση «Τι θες εσύ στο δικό μας χωριό;»
Η Τεγέα που σε όλα πρωτοτυπεί, έβγαλε λένε και μια καινούργια ράτσα τεράτων, τους «ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ». Τρεις Δημοτικοί Σύμβουλοι που μπήκανε κανονικά (από πόρτα) στο Μαντρί του Δημάρχου, πηδήξανε βιαστικά τη μάντρα. Τρεις «Μαντράχαλοι», που λέει και ο λαός. Και από πίσω «Δήμαρχος Μαντράχαλος» που έγινε από τη βιασύνη του να τους πιάσει και από τη μάντρα που «χάλασε» στις Ρίζες. Και τον κυνηγάγανε οι «Θηροφύλακες» για παράνομο κυνήγι.
Τέσσερις «μαντράχαλοι» είναι σαν το τέθριππο στην πίσω όψη του νομίσματος της «ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ». Με γυναίκα ηνίοχο που μπορεί να συμβολίζει και την Τεγέα. Από τότε που κυκλοφόρησε το νόμισμα η ηνίοχος είναι ακίνητη, σαν την ΤΕΓΕΑ του Δημάρχου, και την απόφαση που παίρνει και δεν παίρνει.
Το «τέθριππο» όμως του Δήμου Τεγέας, δεν έχει σχέση με άλλα «Δημοτικά Ιπποδρόμια». Είναι ένα τέθριππο ΤΕΡΑΣ. Αλλά στην Τεγέα έχει προϊστορία, όχι σαν το «Τέρας του Λοχ Νες» της Σκωτίας. Σε μας είναι «Τεγ-Νες», και «Τεχ-Νες», ανάλογα με τα τεχνάσματα του Δημοτικού Συμβουλίου και των «Μαντράχαλων». Και ιδού οι αποδείξεις από την αληθινή «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΓΕΑΣ».
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ , ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
Λαβόντες υπ’ όψιν τα άρθρα 8 του περί δήμων νόμου και του από 7 Μαρτίου νόμου ΑΛΙΣΤ΄ Περί τροποποιήσεως διατάξεων του προειρημένου, και τας από 9 Νοεμβρίου 1896 υπ’ αριθ. 13 και από 20 Νοεμβρίου 1899 υπ’ αριθ. 5 γνωμοδοτήσεις του δημοτικού συμβουλίου Τεγέας και την από 18 Μαρτίου 1897 υπ’ αριθ. 2 ομοίαν του επαρχιακού συμβουλίου Μαντινείας, προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, μετατίθεμεν την πρωτεύουσαν του δήμου τούτου από του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
Ο αυτός Υπουργός δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν διάταγμα.
Εν Αθήναις τη 26 Μαρτίου 1900
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Ο Υπουργός των Εσωτερικών
Ι. Ν. ΘΕΟΤΟΚΗΣ
Αριθ. 13 : ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ.
Συγκείμενον εξ απάντων των μελών αυτού.
Συνήλθε σήμερον την τρίτην του μηνός Νοεμβρίου 1896 έτους ημέραν Κυριακήν και ώραν 10 π.μ. συνεπεία της υπ’ αριθ. 558 εγγράφου προσκλήσεως του προέδρου Σπυρ. Μπισμπίκη και του από 30 8/βρίου ε. έ. πρακτικού αναβολής της ορισθείσης τότε συνεδριάσεως, δι’ ού ορίσθη η σημερινή συνεδρίασις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας Χρ. Χριστοπούλου, όστις υπέβαλεν ημίν προς ψήφισιν τον προϋπολογισμόν του δήμου διά το έτος 1897, τον απολογισμόν της διαχειρίσεως του έτους 1895 την πρότασιν δύο δημοδιδασκάλων διά τας κενάς θέσεις των δημοτικών σχολείων Κερασίτζας και Μαγούλας κ.λ.π. και επεξεργασθέντες ταύτα πάντα απεφάνθημεν συνταχθεισών των υπ’ αριθ. 10 περί του απολογισμού, 11 περί του προϋπολογισμού, 12 περί διορισμού και μεταθέσεως δημοδιδασκάλων πράξεων σημερινής ημερομηνίας,
περί ώραν 11 π.μ. ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου υπέβαλεν πρότασιν μεταφοράς της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου ΠΙΑΛΙ εις το χωρίον ΑΧΟΥΡΙΑ.
και υποστήριξε την πρότασίν του ταύτην λόγω του ότι το χωρίον Αχούρια είναι το κεντρικότερον και υπό πληθυσμόν μεγαλύτερον και υγιέστερον και εις αυτό τούτο το χωρίον ανήκει να έχει την έδραν του ο δήμος Τεγέας., διότι από της συστάσεως του περί δημαιρεσιών νόμου μέχρι του 1880 έτους,(σ.σ. δεν ακριβολογούν, διότι η μετάθεση έγινε με το Β.Δ. 29-11-1873, ΦΕΚ.60/24-12-1873) η Τεγέα είχε έδραν το χωρίον Αχούρια προσέτι δε ήδρευον και ειρηνοδικείον και υποθηκοφυλακείον, αλλ’ έκτοτε διά λόγους πολιτικούς και διότι ο εκλεχθείς τότε δήμαρχος Αναστ. Βούτσης ήτο κάτοικος του χωρίου Πιαλί κατόρθωσε διά της ισχυούσης τότε πολιτικής και μετεφέρθη η πρωτεύουσα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Αχούρια εις το χωρίον Πιαλί, ένθα μέχρι σήμερον διατηρείται, και εζήτησε ίνα υπερψηφίσωμεν της προτάσεως ταύτης
Ο δε δήμαρχος Τεγέας εις το άκουσμα της προτάσεως εξηγριώθη εναντίον του προέδρου, υβρίσας μάλιστα αυτόν διά της λέξεως ΤΕΡΑΣ και διέταξε τους ακολουθούντας τας γνώμας του δημοτικούς Ν. Κοτσιαρίδην, Αθαν. Καστραντάν, Αλέξ. Αλεξόπουλον, Χρίστον Πετράκον και Χρίστον Πατέραν ίνα αρνηθώσιν την υπογραφήν της παρούσης πράξεως και να μη εκφέρωσιν επ’ αυτής την γνώμην των, οι δε λοιποί επτά σύμβουλοι ήτοι ο πρόεδρος Σπυρ. Μπισμπίκης, Φίλιππος Καραγιάννης, Χρ. Μπούρης, Πέτρος Γιαννόπουλος, Ιωάννης Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου και Δημ. Παναγόπουλος αποδεχόμενοι την πρότασιν του προέδρου ως στηριζομένην εις τον νόμον και το δίκαιον.
Αποφαινόμεθα
1) Να μεταφερθεί η έδρα της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
2) Επίσης να μεταφερθώσι αμφότερα τα εκλογικά τμήματα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια και ως καταστήματα ψηφοφορίας να ορισθώσιν του μεν Α΄ τμήματος το δημοτικόν σχολείον Αχουρίων, του δε Β΄ ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου, αμφότερα έχουσι χώρον και κατάλληλα εισί απέχοντα αλλήλων περί τα 70 μέτρα, έχουσι πλατείας άνω των 3 χιλιάδων μέτρων έκαστον, ενώ τα υπάρχοντα καταστήματα ψηφοφορίας εν Πιαλί μήτε χώρον έχουσι μήτε πλατείας και κατά την ημέραν της εκλογής πάντοτε συμβαίνουν ατοπήματα και νοθείαι της εκλογής.
Εφ’ ω συνετάχθη η παρούσα πράξις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας, ήτις αναγνωσθείσα και βεβαιωθείσα υπογράφεται παρ’ ημών των λοιπών συμβούλων, ήτοι των Ν. Κοτσιαρίδου, Αθ. Καστραντά, Χρ. Πατέρα, Αλεξ. Αλεξοπούλου και Χρ. Πετράκου αρνηθέντων να υπογράψωσι προσκληθέντες, επίσης ηρνήθη και ο δήμαρχος Τεγέας Χρ. Χρηστόπουλος.
Ο πρόεδρος: Σπυρ. Π. Μπισμπίκης Τα μέλη: Δ. Παναγόπουλος Πέτρος Γιαννακόπουλος, Χρ. Γ. Μπούρης, Φίλιππος Γ. Καραγιάννης, Ι. Γ. Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου.
Όπως βλέπουμε οι Τεγεάτες φαίνεται πως ήταν ανέκαθεν επιρρεπείς ή κοινώς «για τα πανηγύρια». Σαν το Δήμαρχο Τεγέας. Δυο χρόνια του ζητάμε να στήσει σε μια άκρη ενός Γραφείου το Γραμματοκιβώτιο του Συνέσμου Φυσικού και Πολιτιστικού Περιβάλλοντος «Η ΑΡΕΘΟΥΣΑ», και αυτός κοιτάζει το Τέθριππο του Δήμου και σκέφτεται: Θα πέσει: Δε θα πέσει ο «ΗΝΙΟΧΟΣ»; Και μεις επαναλαμβάνουμε μηχανικά: Θα πέσει; Δε θα πέσει; Και αν πέσει ποιος θα μαζέψει τις πέτρες της μάντρας. Οι «ΜΑΝΤΡΆΧΑΛΟΙ» δεν είναι για τέτοια, αλλά για «τέτοια»
Βλέπετε τερατούργημα τα είδαν και οι εν Αθήναις πριν από 113 χρόνια, γιατί εκτός από αυτή την απόφαση «τέρας», δημοσιεύονται στο ΦΕΚ και όσα μνημονεύονται ώστε το Β.Δ. να ακολουθείται από ουρά που θυμίζει το γνωστό τέρας, τη Χίμαιρα (μπροστά λιοντάρι, στη μέση αγρίμι και στην ουρά φίδι).
Με τι μοιάζει το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας, ας το βρουν μόνοι τους οι κ.κ. Δημοτικοί Σύμβουλοι. Δεν είναι δα και θέμα Μαθηματικών των Πανελληνίων Εξετάσεων.
Περιμένουμε και τρέχουμε σαν τη νύφη «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Που πήρε των ομματιών της, όχι γαιτί την ερωτεύθηκε ο ΑΛΦΕΙΟΣ, αλλά γιατί πήγε να την «πηδήξει». Οι νύφη ήταν παρθένα. Δεν είναι σαν την Τεγέα και σαν την. . . Την Εξουσία, να πούμε. Και σαν . . .(χώστε μόνοι σας ό,τι θέλετε. Ακόμα την ΑΠΟΓΡΑΦΗ της Ν.Δ.. Και εκεί γίνεται της π. . . .ς . . γίνεται)..
Πως μεταφέρουν την «έδρα» τους οι σηνερινοί Υπουργοί και Δήμαρχοι; Σύντομα και από καθ-έδρας. Αλλάζοντας κάθισμα!
Κύριε Δήμαρχε! Να υποβάλω το αίτημα στο Δήμαρχο Συρακουσών; Μήπως θα είχε καλύτερη τύχη!
Για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ»
Π. Δαλαμάγκας, Τεγεάτης.
ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ
Το Τέρας.
Περί μεταθέσεως της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας.(ΦΕΚ. 77/31-3-1900 Τ. Α).
---------------------------
Θεομεσάνοιχτα είχαμε όλοι εμείς, δάσκαλοι και καθηγητές, για τους πολιτικούς θεσμούς και το πώς λειτουργούσαν. Πόσο περισσότερο οι Κοινοτάρχες. Κοινοτ.. Σύμβουλοι και απλοί πολίτες, που τους ζητούσαμε να ψηφίσουν τη δημιουργία του Δήμου Τεγέας από το 1986. Ή και τώρα, που ζητάμε «μια χεσιά τόπο», μια γωνιά Γραφείου για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Και όμως, ο ΔΗΜΟΣ είναι υπεύθυνος (μόνο στα χαρτιά;) για την προστασία του Φυσικού και Πολιτιστικού περιβάλλοντος. Και μεις «Εθελοντές» στην «Ολυμπιάδα του Τίποτα».
Για να βγει το Διάταγμα που προαναφέραμε και ακολουθεί, χρειάστηκε μια ολόκληρη περιπέτεια. Και η απόφαση έφτανε σαν ευχή στην Κυβέρνηση. Με συνημμένες τρεις αποφάσεις Δημοτικών Συμβουλίων και μία του Επαρχιακού Συμβουλίου. Με πίνακα των χωριών της Τεγέας, τον πληθυσμό καθενός και την απόσταση σε ώρες και λεπτά (ποδαρόδρομου) από την παλιά και νέα έδρα του Δήμου. Ακόμα και οι υποδομές που υπήρχαν.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά πως οι πρωτοσχηματισμένοι στη Μαντινεία Δήμοι μέσα σε πέντε χρόνια (1836-1941) περιορίστηκαν αριθμητικά στους μισούς. Γιατί οι Δήμοι έπρεπε να είναι βιώσιμοι. Σε τι βαθμό σήμερα ο πολίτης γνωρίζει πως ο Δήμος είναι ένας δυναμικός εξελισσόμενος θεσμός: Και πως πρέπει να είναι έτοιμος και για κάποιες αλλαγές, αν οι ανάγκες το απαιτήσουν.
Και για την Τεγέα ρωτάμε και σήμερα: Εχουμε Δημοτικό Συμβούλιο ή «Τέρας», Δήμαρχο ή «Περούκα», δηλαδή Κοινοτάρχη που φοράει την περούκα του Δημάρχου και την τραγιάσκα του μικροπωλητή, του μικροπολίτη μικροπολιτικού. Δεν έφτανε που στην Τεγέα γνωρίσαμε τα χάλια μιας κυριολεκτικά χαμένης τετραετίας, της τετραετίας των «Χαμένων Δημάρχων». Έρχεται και ο τωρινός Δήμαρχος αφού διακήρυξε περήφανα πως παρέλαβε «καμένη γη» που κάπνιζε ακόμη, κάθεται ακόμα σε πυροσβεστήρα σημειώνοντας ΝΑΙ τούτο, ΝΑΙ εκείνο, Ναι το άλλο, ΝΑΙ εδώ, ΝΑΙ εκεί. Και το άθροισμα ένα ΤΕΡΑΣ. Πέντε ΝΑΙ κάνουν απλά ένα ΟΧΙ.
Υπάρχουν αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου που λειτούργησαν σε προλογικό επίπεδο, στη σφαίρα του παραλόγου. Και γεννάται το ερώτημα (που είναι ερώτημα και για άλλους Δήμους): Δημιούργησε το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας «Δημοτική» συνείδηση; Εκπαίδευσε δημότες- πολίτες; Δικαιολογείται να ακούγεται η φράση «Τι θες εσύ στο δικό μας χωριό;»
Η Τεγέα που σε όλα πρωτοτυπεί, έβγαλε λένε και μια καινούργια ράτσα τεράτων, τους «ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ». Τρεις Δημοτικοί Σύμβουλοι που μπήκανε κανονικά (από πόρτα) στο Μαντρί του Δημάρχου, πηδήξανε βιαστικά τη μάντρα. Τρεις «Μαντράχαλοι», που λέει και ο λαός. Και από πίσω «Δήμαρχος Μαντράχαλος» που έγινε από τη βιασύνη του να τους πιάσει και από τη μάντρα που «χάλασε» στις Ρίζες. Και τον κυνηγάγανε οι «Θηροφύλακες» για παράνομο κυνήγι.
Τέσσερις «μαντράχαλοι» είναι σαν το τέθριππο στην πίσω όψη του νομίσματος της «ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ». Με γυναίκα ηνίοχο που μπορεί να συμβολίζει και την Τεγέα. Από τότε που κυκλοφόρησε το νόμισμα η ηνίοχος είναι ακίνητη, σαν την ΤΕΓΕΑ του Δημάρχου, και την απόφαση που παίρνει και δεν παίρνει.
Το «τέθριππο» όμως του Δήμου Τεγέας, δεν έχει σχέση με άλλα «Δημοτικά Ιπποδρόμια». Είναι ένα τέθριππο ΤΕΡΑΣ. Αλλά στην Τεγέα έχει προϊστορία, όχι σαν το «Τέρας του Λοχ Νες» της Σκωτίας. Σε μας είναι «Τεγ-Νες», και «Τεχ-Νες», ανάλογα με τα τεχνάσματα του Δημοτικού Συμβουλίου και των «Μαντράχαλων». Και ιδού οι αποδείξεις από την αληθινή «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΓΕΑΣ».
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄ , ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
Λαβόντες υπ’ όψιν τα άρθρα 8 του περί δήμων νόμου και του από 7 Μαρτίου νόμου ΑΛΙΣΤ΄ Περί τροποποιήσεως διατάξεων του προειρημένου, και τας από 9 Νοεμβρίου 1896 υπ’ αριθ. 13 και από 20 Νοεμβρίου 1899 υπ’ αριθ. 5 γνωμοδοτήσεις του δημοτικού συμβουλίου Τεγέας και την από 18 Μαρτίου 1897 υπ’ αριθ. 2 ομοίαν του επαρχιακού συμβουλίου Μαντινείας, προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, μετατίθεμεν την πρωτεύουσαν του δήμου τούτου από του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
Ο αυτός Υπουργός δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν διάταγμα.
Εν Αθήναις τη 26 Μαρτίου 1900
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Ο Υπουργός των Εσωτερικών
Ι. Ν. ΘΕΟΤΟΚΗΣ
Αριθ. 13 : ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΕΓΕΑΣ.
Συγκείμενον εξ απάντων των μελών αυτού.
Συνήλθε σήμερον την τρίτην του μηνός Νοεμβρίου 1896 έτους ημέραν Κυριακήν και ώραν 10 π.μ. συνεπεία της υπ’ αριθ. 558 εγγράφου προσκλήσεως του προέδρου Σπυρ. Μπισμπίκη και του από 30 8/βρίου ε. έ. πρακτικού αναβολής της ορισθείσης τότε συνεδριάσεως, δι’ ού ορίσθη η σημερινή συνεδρίασις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας Χρ. Χριστοπούλου, όστις υπέβαλεν ημίν προς ψήφισιν τον προϋπολογισμόν του δήμου διά το έτος 1897, τον απολογισμόν της διαχειρίσεως του έτους 1895 την πρότασιν δύο δημοδιδασκάλων διά τας κενάς θέσεις των δημοτικών σχολείων Κερασίτζας και Μαγούλας κ.λ.π. και επεξεργασθέντες ταύτα πάντα απεφάνθημεν συνταχθεισών των υπ’ αριθ. 10 περί του απολογισμού, 11 περί του προϋπολογισμού, 12 περί διορισμού και μεταθέσεως δημοδιδασκάλων πράξεων σημερινής ημερομηνίας,
περί ώραν 11 π.μ. ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου υπέβαλεν πρότασιν μεταφοράς της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου ΠΙΑΛΙ εις το χωρίον ΑΧΟΥΡΙΑ.
και υποστήριξε την πρότασίν του ταύτην λόγω του ότι το χωρίον Αχούρια είναι το κεντρικότερον και υπό πληθυσμόν μεγαλύτερον και υγιέστερον και εις αυτό τούτο το χωρίον ανήκει να έχει την έδραν του ο δήμος Τεγέας., διότι από της συστάσεως του περί δημαιρεσιών νόμου μέχρι του 1880 έτους,(σ.σ. δεν ακριβολογούν, διότι η μετάθεση έγινε με το Β.Δ. 29-11-1873, ΦΕΚ.60/24-12-1873) η Τεγέα είχε έδραν το χωρίον Αχούρια προσέτι δε ήδρευον και ειρηνοδικείον και υποθηκοφυλακείον, αλλ’ έκτοτε διά λόγους πολιτικούς και διότι ο εκλεχθείς τότε δήμαρχος Αναστ. Βούτσης ήτο κάτοικος του χωρίου Πιαλί κατόρθωσε διά της ισχυούσης τότε πολιτικής και μετεφέρθη η πρωτεύουσα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Αχούρια εις το χωρίον Πιαλί, ένθα μέχρι σήμερον διατηρείται, και εζήτησε ίνα υπερψηφίσωμεν της προτάσεως ταύτης
Ο δε δήμαρχος Τεγέας εις το άκουσμα της προτάσεως εξηγριώθη εναντίον του προέδρου, υβρίσας μάλιστα αυτόν διά της λέξεως ΤΕΡΑΣ και διέταξε τους ακολουθούντας τας γνώμας του δημοτικούς Ν. Κοτσιαρίδην, Αθαν. Καστραντάν, Αλέξ. Αλεξόπουλον, Χρίστον Πετράκον και Χρίστον Πατέραν ίνα αρνηθώσιν την υπογραφήν της παρούσης πράξεως και να μη εκφέρωσιν επ’ αυτής την γνώμην των, οι δε λοιποί επτά σύμβουλοι ήτοι ο πρόεδρος Σπυρ. Μπισμπίκης, Φίλιππος Καραγιάννης, Χρ. Μπούρης, Πέτρος Γιαννόπουλος, Ιωάννης Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου και Δημ. Παναγόπουλος αποδεχόμενοι την πρότασιν του προέδρου ως στηριζομένην εις τον νόμον και το δίκαιον.
Αποφαινόμεθα
1) Να μεταφερθεί η έδρα της πρωτευούσης του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια.
2) Επίσης να μεταφερθώσι αμφότερα τα εκλογικά τμήματα του δήμου Τεγέας εκ του χωρίου Πιαλί εις το χωρίον Αχούρια και ως καταστήματα ψηφοφορίας να ορισθώσιν του μεν Α΄ τμήματος το δημοτικόν σχολείον Αχουρίων, του δε Β΄ ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου, αμφότερα έχουσι χώρον και κατάλληλα εισί απέχοντα αλλήλων περί τα 70 μέτρα, έχουσι πλατείας άνω των 3 χιλιάδων μέτρων έκαστον, ενώ τα υπάρχοντα καταστήματα ψηφοφορίας εν Πιαλί μήτε χώρον έχουσι μήτε πλατείας και κατά την ημέραν της εκλογής πάντοτε συμβαίνουν ατοπήματα και νοθείαι της εκλογής.
Εφ’ ω συνετάχθη η παρούσα πράξις επί παρουσία του δημάρχου Τεγέας, ήτις αναγνωσθείσα και βεβαιωθείσα υπογράφεται παρ’ ημών των λοιπών συμβούλων, ήτοι των Ν. Κοτσιαρίδου, Αθ. Καστραντά, Χρ. Πατέρα, Αλεξ. Αλεξοπούλου και Χρ. Πετράκου αρνηθέντων να υπογράψωσι προσκληθέντες, επίσης ηρνήθη και ο δήμαρχος Τεγέας Χρ. Χρηστόπουλος.
Ο πρόεδρος: Σπυρ. Π. Μπισμπίκης Τα μέλη: Δ. Παναγόπουλος Πέτρος Γιαννακόπουλος, Χρ. Γ. Μπούρης, Φίλιππος Γ. Καραγιάννης, Ι. Γ. Μουρόνης, Χρ. Παπακωνσταντίνου.
Όπως βλέπουμε οι Τεγεάτες φαίνεται πως ήταν ανέκαθεν επιρρεπείς ή κοινώς «για τα πανηγύρια». Σαν το Δήμαρχο Τεγέας. Δυο χρόνια του ζητάμε να στήσει σε μια άκρη ενός Γραφείου το Γραμματοκιβώτιο του Συνέσμου Φυσικού και Πολιτιστικού Περιβάλλοντος «Η ΑΡΕΘΟΥΣΑ», και αυτός κοιτάζει το Τέθριππο του Δήμου και σκέφτεται: Θα πέσει: Δε θα πέσει ο «ΗΝΙΟΧΟΣ»; Και μεις επαναλαμβάνουμε μηχανικά: Θα πέσει; Δε θα πέσει; Και αν πέσει ποιος θα μαζέψει τις πέτρες της μάντρας. Οι «ΜΑΝΤΡΆΧΑΛΟΙ» δεν είναι για τέτοια, αλλά για «τέτοια»
Βλέπετε τερατούργημα τα είδαν και οι εν Αθήναις πριν από 113 χρόνια, γιατί εκτός από αυτή την απόφαση «τέρας», δημοσιεύονται στο ΦΕΚ και όσα μνημονεύονται ώστε το Β.Δ. να ακολουθείται από ουρά που θυμίζει το γνωστό τέρας, τη Χίμαιρα (μπροστά λιοντάρι, στη μέση αγρίμι και στην ουρά φίδι).
Με τι μοιάζει το Δημοτικό Συμβούλιο Τεγέας, ας το βρουν μόνοι τους οι κ.κ. Δημοτικοί Σύμβουλοι. Δεν είναι δα και θέμα Μαθηματικών των Πανελληνίων Εξετάσεων.
Περιμένουμε και τρέχουμε σαν τη νύφη «ΑΡΕΘΟΥΣΑ».Που πήρε των ομματιών της, όχι γαιτί την ερωτεύθηκε ο ΑΛΦΕΙΟΣ, αλλά γιατί πήγε να την «πηδήξει». Οι νύφη ήταν παρθένα. Δεν είναι σαν την Τεγέα και σαν την. . . Την Εξουσία, να πούμε. Και σαν . . .(χώστε μόνοι σας ό,τι θέλετε. Ακόμα την ΑΠΟΓΡΑΦΗ της Ν.Δ.. Και εκεί γίνεται της π. . . .ς . . γίνεται)..
Πως μεταφέρουν την «έδρα» τους οι σηνερινοί Υπουργοί και Δήμαρχοι; Σύντομα και από καθ-έδρας. Αλλάζοντας κάθισμα!
Κύριε Δήμαρχε! Να υποβάλω το αίτημα στο Δήμαρχο Συρακουσών; Μήπως θα είχε καλύτερη τύχη!
Για την «ΑΡΕΘΟΥΣΑ»
Π. Δαλαμάγκας, Τεγεάτης.
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ,
Η μόνη και τελευταία ελπίδα της Τεγέας.
Για,
Οικονομική ανάπτυξη,
Κοινωνική ευημερία,
Εκπαιδευτική αναβάθμιση,
Πολιτισμική αναγέννηση,
Αθλητική παρουσία.
Για,
Να ξαναγίνει η Τεγέα η πρώτη πόλη της Αρκαδίας.
Για,
Να ακουστεί και πάλι η φωνή των Τεγεατών σ’ όλο τον κόσμο.
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ.
Για,
Την Τεγέα,
Την Αρκαδία,
Την Ελλάδα.
Για τους Τεγεάτες όλου του κόσμου.
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ,
Τώρα,
Δεν υπάρχουν πια παρατάξεις.
Υπάρχει
Το Μεγάλο Όραμα
Και
Είκοσι χιλιάδες μάτια
Στραμμένα
Με πόνο και αγάπη
Στον τόπο που τους γέννησε,
Την Ιερή Γη της Τεγέας.
Ο μόνος δρόμος,
Για
Να ξαναγυρίσουν τα παιδιά μας στον τόπο τους.
Για
Να μιλάνε με περηφάνια τα εγγόνια για το σπίτι του παππού τους.
Για
Να ξανασμίξουμε όλοι μαζί
Σαν
Έλληνες Αρκάδες Τεγεάτες
Σαν άνθρωποι.
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ.
Για
να γίνουμε νοικοκυραίοι στον τόπο μας.
H
Mόνη και τελευταία ελπίδα
της ΤΕΓΕΑΣ.
(ΤΕΓΕΑ, 17 Αυγούστου 1986.)
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ,
Η μόνη και τελευταία ελπίδα της Τεγέας.
Για,
Οικονομική ανάπτυξη,
Κοινωνική ευημερία,
Εκπαιδευτική αναβάθμιση,
Πολιτισμική αναγέννηση,
Αθλητική παρουσία.
Για,
Να ξαναγίνει η Τεγέα η πρώτη πόλη της Αρκαδίας.
Για,
Να ακουστεί και πάλι η φωνή των Τεγεατών σ’ όλο τον κόσμο.
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ.
Για,
Την Τεγέα,
Την Αρκαδία,
Την Ελλάδα.
Για τους Τεγεάτες όλου του κόσμου.
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ,
Τώρα,
Δεν υπάρχουν πια παρατάξεις.
Υπάρχει
Το Μεγάλο Όραμα
Και
Είκοσι χιλιάδες μάτια
Στραμμένα
Με πόνο και αγάπη
Στον τόπο που τους γέννησε,
Την Ιερή Γη της Τεγέας.
Ο μόνος δρόμος,
Για
Να ξαναγυρίσουν τα παιδιά μας στον τόπο τους.
Για
Να μιλάνε με περηφάνια τα εγγόνια για το σπίτι του παππού τους.
Για
Να ξανασμίξουμε όλοι μαζί
Σαν
Έλληνες Αρκάδες Τεγεάτες
Σαν άνθρωποι.
ΔΗΜΟΣ ΤΕΓΕΑΤΩΝ.
Για
να γίνουμε νοικοκυραίοι στον τόπο μας.
H
Mόνη και τελευταία ελπίδα
της ΤΕΓΕΑΣ.
(ΤΕΓΕΑ, 17 Αυγούστου 1986.)
Δεν είμαστε μαθητές σημαίνει...
------------------
Δεν είμαστε μαθητές σημαίνει...
απομακρυνόμαστε απ’ τη γνώση,
τη γνώση και τις φιλότιμες προσπάθειες του καθηγητή.
Σημαίνει αποξεχνάμε τις αρχές,
αυτές που είναι στοιχειώδεις για τη συμπεριφορά μας.
Κλειδαμπαρώνουμε τη μόρφωση
πίσω απ’ τα ψηλά, όμορφα κάγκελα της αποξένωσης.
Σημαίνει υψώνουμε ξύλινα τείχη γύρω απ’ τους εαυτούς μας
πιστεύοντας πως θα κυριαρχήσουμε χωρίς μόρφωση.
Σημαίνει είμαστε τρωτοί απ’ τις ριπές των εχθρών μας
και αφήνουμε την τύχη μας στη μοίρα.
Ξένοι, άδειοι απ’ τα εφόδια της γνώσης και της μάθησης
ευάλωτοι στο φύσημα του ανέμου.
Χαμένοι μες τα ψεύτικα μεγαλεία,
που μας προσφέρει η απανθρωπιά.
(Νεοελληνική Λογοτεχνία, Α΄ Λυκείου, 1996-97).
------------------
Δεν είμαστε μαθητές σημαίνει...
απομακρυνόμαστε απ’ τη γνώση,
τη γνώση και τις φιλότιμες προσπάθειες του καθηγητή.
Σημαίνει αποξεχνάμε τις αρχές,
αυτές που είναι στοιχειώδεις για τη συμπεριφορά μας.
Κλειδαμπαρώνουμε τη μόρφωση
πίσω απ’ τα ψηλά, όμορφα κάγκελα της αποξένωσης.
Σημαίνει υψώνουμε ξύλινα τείχη γύρω απ’ τους εαυτούς μας
πιστεύοντας πως θα κυριαρχήσουμε χωρίς μόρφωση.
Σημαίνει είμαστε τρωτοί απ’ τις ριπές των εχθρών μας
και αφήνουμε την τύχη μας στη μοίρα.
Ξένοι, άδειοι απ’ τα εφόδια της γνώσης και της μάθησης
ευάλωτοι στο φύσημα του ανέμου.
Χαμένοι μες τα ψεύτικα μεγαλεία,
που μας προσφέρει η απανθρωπιά.
(Νεοελληνική Λογοτεχνία, Α΄ Λυκείου, 1996-97).
Δελτίο Καιρού
Φόρεσε
Τα τρύπια παπούτσια της Άνοιξης
Και τρέξε να με βρεις
Στη φωτιά του καλοκαιριού.
Όπως τότε,
Που μας έπνιγαν τα αισθήματα
Και κρύβαμε την καρδιά μας.
Τώρα ταξιδεύεις
σε πελάγη άγνωστα.
Όμως το σκαρί σου
Δεν είναι πια
Για μεγάλες τρικυμίες.
Γι’ αυτό πρόσεχε
Στο φως του φεγγαριού
Να διαβάζεις προσεχτικά
Κάθε βράδυ
Το «Δελτίο Καιρού».
Και προπαντός
Την αναγγελία θυέλλης
Την ίδια πάντα ώρα:
Σ’ αγαπώ.
(Τεγέα, 6 Σεπτεμβρίου 1994).
Φόρεσε
Τα τρύπια παπούτσια της Άνοιξης
Και τρέξε να με βρεις
Στη φωτιά του καλοκαιριού.
Όπως τότε,
Που μας έπνιγαν τα αισθήματα
Και κρύβαμε την καρδιά μας.
Τώρα ταξιδεύεις
σε πελάγη άγνωστα.
Όμως το σκαρί σου
Δεν είναι πια
Για μεγάλες τρικυμίες.
Γι’ αυτό πρόσεχε
Στο φως του φεγγαριού
Να διαβάζεις προσεχτικά
Κάθε βράδυ
Το «Δελτίο Καιρού».
Και προπαντός
Την αναγγελία θυέλλης
Την ίδια πάντα ώρα:
Σ’ αγαπώ.
(Τεγέα, 6 Σεπτεμβρίου 1994).
ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ
Με φύτεψε η μωρία
ενός παρανοϊκού Δικτάτορα.
Με παράχωσε η ευφυΐα
ενός ευγενή Δημοκράτη.
Σαπίζω κάθε μέρα
μέσα στην άγνοια της ανθρώπινης ερημίας.
Το μόνο που ξέρω είναι πως
δε θα φυτρώσω ποτέ.
Υπογραφή: Ιρακινός Στρατιώτης.
(Σημείωση: Αυτό είναι κατάλληλο μόνο για μεγάλους).
(Για την αντιγραφή: Παναγιώτης Δαλαμάγκας).
Με φύτεψε η μωρία
ενός παρανοϊκού Δικτάτορα.
Με παράχωσε η ευφυΐα
ενός ευγενή Δημοκράτη.
Σαπίζω κάθε μέρα
μέσα στην άγνοια της ανθρώπινης ερημίας.
Το μόνο που ξέρω είναι πως
δε θα φυτρώσω ποτέ.
Υπογραφή: Ιρακινός Στρατιώτης.
(Σημείωση: Αυτό είναι κατάλληλο μόνο για μεγάλους).
(Για την αντιγραφή: Παναγιώτης Δαλαμάγκας).
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)